The Other People Place

Winter 2011 re-launch

2011-12-22T20:20:00.004+01:00

Kończę działalność bloga w pierwotnej formie i zapraszam pod nowy adres:
www.theotherpeopleplace.net

.

TOPP Mix 09 - Marcel Heese

2011-12-16T21:17:00.010+01:00

Mocny akcent na koniec roku, czyli dwuczęściowy TOPP Mix w wersji w importowej, za którym stoi rezydent berlińskiego Tresora, Marcel Heese. Niecodzienna mikstura zimnych ambientowych pasaży, snujących się mozolnie przykurzonych dronów i powściągliwych melodii. Całość skrojona na miarę długości kasety magnetofonowej. Highly recommended.

Marcel Heese pochodzi z Berlina i zaliczany jest do młodej generacji tamtejszych didżejów. Od 2008 roku reprezentuje światową mekkę techno, legendarny berliński klub Tresor, będąc zarazem jego rezydentem.

Pomimo krótkiego stażu na scenie, w przeciągu ostatnich lat zdążył odwiedzić całą masę klubów rozsianych po całej europie. Grywał w Hiszpanii, Finlandii, Słowenii, Belgi, Chorwacji, na Litwie oraz wielokrotnie w Polsce.

Jego muzyczne zainteresowania są bardzo rozlegle. Dub techno, italo disco, dubstep czy nawet break-core i noise to tylko część inspiracji stanowiących pewną wypadkową jego didżejskich setów. Do grona swoich ulubionych artystów zalicza m.in. Deepchord, Maurizio, Robert Hood, Redshape, G-Man, Drexciya, Theo Parrish oraz Shed.

TOPP Mix 09A - Marcel Heese
TOPP Mix 09B - Marcel Heese

Cover CD(300dpi)

photo by Katharina Jänsch

Fridub / Sunday Dub

2011-10-18T21:48:00.004+02:00

Sense - Fridub
Sense - Sunday Dub

Brane's new mixtape

2011-10-01T14:15:00.010+02:00

Brane, kto to Brane? Brane to nowe wcielenie Deflykida, czyli połówki Dreadsquadu, czyli didżeja Funktiona. Wraz z rozpoczęciem sezonu klubowego powraca w świeżej odsłonie, witając nas bangerowym mixtape'em, z tracklistą z przyszłości. Przy tej okazji, zapraszam również do odkurzenia jego poprzedniego miksu, przygotowanego dla TOPP Bloga. Haałas!

tracklist

1. West Norwood Cassete Library - Get Lifted
2. Jacques Greene - Lay It Down
3. DHS - The House Of God (Melé Re-Edit)
4. BD1982 - VHS Nite
5. Mark Henning and Den - Sin City
6. Contra Communem Opinionem - An Emotional Moment With The Sun
7. Contakt & Mayser - Opar
8. Sleepyhead - Good Love
9. Cosmin TRG - Sirop
10. Jam City - Waterfals

Brane - September Mix

Something Bigger

2011-09-18T19:03:00.004+02:00

It’s not that I’m not satisfied,
I just want something bigger in my life

Drei Farben House - Irregularity

The Solstice Mixtape

2011-09-07T19:14:00.010+02:00

The Solstice Mixtape jest w zasadzie mixtape'em jedynie z nazwy. To kompilacja przygotowana przez Leifa Podhajsky'ego - grafika i projektanta będącego autorem znakomitych okładek płyt Lykke Li, Miami Horror, The Vines czy Tame Impala.

Trzy godziny przepełnione zakurzonym afrykańskim funkiem, nowoczesną klasyką, kraut rockiem, wariacką amerykańską awangardą, a nawet tureckim popem. W zasadzie to trudno jest opisać jego całą zawartość gdyż kompletnie wymyka się gatunkowym ramą. Highly recommended and no copyright necessary. Enjoy!

Tracklist

01. De Frank & His Professionals - Afe Ato Yen Bio
02. Ebo Taylor And The Sweet Beans - Odofo Nyi Akyiri Biara
03. Selda - Yaz Gazeteci Ya
04. Dorothy Ashby - Soul Vibrations
05. K.Frimpong & His Cubano Fiesta - Me Yee Owu Den
06. Christy Azuma & Uppers International - Din Ya Sugri
07. Mustafa Ozkent - Zeytinyagli
08. Selda - Yaylalar
09. Flying Lotus - Bad Actors
10. Dunian - Where Is The Problem
11. Teebs - Double Fifths
12. S.Maharba - M_L_M_H
13. Sun Araw - Deep Cover
14. Mount Kimble - Would Know
15. Flying Lotus - Camel
16. Asha Bhonsle - O Babuaa Yeh Mahua
17. Can - Halleluwah
18. Can - Paperhouse
19. Dr. John The Night Tripper - I Walk On Guilted Splinters
20. The Funkees - Reakthrough
21. Vis À Vis - Obi Agye Me Dofo
22. Uppers International - Dankasa
23. Hedzoleh Soundz - Edinya Benya
24. Mustafa Ozkent - Burcak Tarlalarl
25. K.Frimpong & His Cubano Fiesta - Kyenkyen Bii Adi M’awu
26. The Comrades - Bullwalk
27. Hedzoleh Soundz - Lagunta
28. Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou - Assibavi
29. Mariah - 心臓の扉
30. Voice of The Seven Woods - The Fire In My Head
31. Mariee Sioux - Two Tongues
32. Mark Fry - Dreaming with Alice - VERSUS 1-10
33. Vandana - Mahima Anant
32. Catherine Ribeiro & Alpes - Paix
33. J-Dilla - Coming Back

Leif Podhajsky - The Solstice Mixtape

Swayzak Not Swayzak

2011-09-07T18:19:00.006+02:00

Ciekawe wiadomości dotarły do nas ostatnio z ekipy Swayzak. James S. Taylor czyli połowa tego wyśmienitego duetu postanowił obecnie skupić się na własnej działalności jako Lugano Fell. Swayzak będzie dalej kontynuowany jako solowy projekt Davida Browna choć ciągle zastanawiające jest w jaką muzycznie pójdzie to stronę.

W sąsiedztwie tego jakby nie było zaskakującego newsa chłopaki udostępnili swoje tracki z lat 93-96 w formie darmowego mixtape'u - czyli jakieś 95 procent analogowego brzmienia oscylującego wokół melancholijnego dabu i trip-hopu, dość mocno różniącego się od ich aktualnych dokonań.

Swayzak presents Infamous Language Lab 1993 to 1996

No Sad Goodbyes

2011-07-25T04:34:00.003+02:00

Swayzak - No Sad Goodbyes

Dawn

2011-07-24T21:56:00.017+02:00

Salo to kolejny label, o którym zapewne nie pamięta nikt oprócz mnie. Wytwórnia istniała w latach 2000-2003 wypuszczając w świat 21 pozycji firmowanych w większości przez lokalnych rosyjskich i niemieckich artystów. Ciekawostką jest to, że właśnie w barwach Salo debiutowało końcem 1999 roku superduo SCSI-9.

Dorzucam "Dawn" Davida Hausdorfa, z epki "Space Walk". A touch of class.

David Hausdorf - Dawn

Various Artists - Das Lokal

2011-06-26T03:19:00.009+02:00

Das Lokal w ostatnich miesiącach dość mocno ugruntował swoją pozycję na naszej klubowej mapie, organizując i współorganizując serię znakomitych eventów. Ja sam z tym miejscem związany jestem od początku, znajdując w nim przez dłuższy czas ostoję, która pod względem imprezowym satysfakcjonowała mnie w zupełności. Pierwsze, bardzo udane potańcówy, domowa (choć nie zawsze kameralna) atmosfera oraz cały wachlarz możliwości dość poważnie nas motywował do dalszych działań. Z inicjatywy Kacpra zrodził się pomysł uczczenia pierwszych urodzin, serią grubych imprez oraz płytą z twórczością ekip i artystów goszczących na naszych bibach.

Skompilowaliśmy wyjątkowo eklektyczną mieszankę czternastu kawałków aktywnych reprezentantów sceny, dla których nie rzadko jest to producencki, oficjalnie wydany debiut. Do tego parę smacznych premier przygotowanych z myślą o tej płycie, plus kilka tracków na które mogliście natrafić, w różnych innych okolicznościach.

Krążek ukazał się nakładem Pink Kong Records, a patronat nad całością obejmuje m.in. The Other People Place BLOG.

01. Avtomat – Pizzabrain
02. D4D – Love Is Dangerous (Viadrina Remix)
03. TrolleyBuzz – Chase The Status
04. Elektrische.TV – Starter
05. Vein Cat – Prąd
06. Hi Type – With Me (Edit)
07. Yeteez – On & On
08. Koe - Pump It Up
09. Sexisdeath – Stalindrug
10. Draq – April
11. Revisq – Dämmerung
12. Television Tom – Looking Back (Edit)
13. Mic Ostap – Szyszuch
14. Hush Hush Pony – Mother

Various Artists - Das Lokal Promo MIX
Agencja Pink Kong

Koh-I-Noor Records - Remix Contest

2011-06-16T17:52:00.008+02:00

Koh-I-Noor Records to label wchodzący w skład rodziny JuNouMi. Po udanej dwunastce Eltrona Johna przyszedł czas na kolejną produkcję, tym razem autorstwa Jackname Trouble (przy współpracy z Łukaszem Seligą aka SLG). Z tej okazji pojawia się konkurs na remiks tracka, z tejże zacnej epki. Nagrodą będzie m.in. wydawnictwo remiksu na winylu oraz kopie płyty.

Swoją gotową reinterpretację, w jakości 320kbps wysyłasz na: remix@kohinoorrecords.com i masz na to czas do 17 lipca. Zajawka utworu i paczka ze ścieżkami oryginalnej wersji, do sprawdzenia pod poniższymi linkami. Do dzieła!

Jackname Trouble - Remix Contest
Samples Pack

TOPP Mix 08 - Mic Ostap

2011-05-09T23:57:00.007+02:00

Mic Ostap to jeden z najbardziej charakterystycznych didżejów w Polsce. Swoje aktywne zainteresowanie elektroniczną muzyką taneczną zaczynał od wizyt w kultowych Filtrach, po czym szybko doszło do pierwszych występów w roli didżeja jeszcze jako DJ MIC na legendarnych imprezach w Alfie, Hybrydach i Trendzie. W roku 1995 pierwszy raz wyjeżdża po winyle do Berlina. Od tej pory miasto to ma duży wpływa na rozwój jego dalszej ścieżki muzycznej. Regularnie występuje we wszystkich ważniejszych warszawskich klubach i miejscach związanych ze spontanicznym i niekontrolowanym tańcem.

Ma za sobą również zagraniczne wizyty uczestnicząc m.in. w festiwalu Boomerang w Bratysławie na Słowacji, biorąc udział w Red Bull Music Academy 2000 w irlandzkim Dublinie oraz grając na Techno Parade w Paryżu w roku 2004 czy w undergroundowych miejscówkach londyńskiego Shoreditch.

Grał z większością liczących się polskich didżejów oraz u boku wielu gości z zagranicy wśród których byli m.in: Jeff Mills, Miss Kittin, Dave Clarke, Scaner, Daniel Bell, G-Man, Pacou, Oliver Ho, Funk D'Void, Pauli Steinbach, Mike Grant, Lee Van Dowski, The Hacker, Mario Neugebauer, Damon Wild, Highfish, Tiefschwarz, Ada, The Clones, Zombie Nation, Dave The Hustler, Tobi Neumann, Fillipo "Naughty" Moscatello, Joel Mull, Agoria, L.A. Williams, DJ Rolando, Phil Kieran, Portable, Alex Kid, Christopher Just, Steve Bug, David Carretta, Carl Craig, Joris Voorn

Poza graniem wspiera scenę także artykułami i recenzjami dla pism Plastik, Techno Party, Kaktus, Laif, Fluid, Aktivist.

Tracklist:
01. Vodovoz - Serotonin (Doppelgaenger)
02. Sei A - Stars (Turbo)
03. Glimpse & Martin Dawson - No One Belongs Here More Than You (Ewan Pearson Rmx) [Crosstown Rebels]
04. Son Of Sam - Nature Makes A Mistake (Ame Rmx) [Running Back]
05. Modern Amusement - Cold As Ice (Louie Fresco Rmx) [No.19]
06. Chaim - Popsky (BPitch Control)
07. Ricardo Miranda - Floorwax (Rush Hour)
08. Dan Curtin - The Fugitive (Autoreply)
09. Roman Fluegel - Lovedancing (Live At Robert Johnson)

TOPP Mix 08 - Mic Ostap
TOPP Mix 08 - Cover CD (300dpi)

Mic Ostap on Soundcloud
Mic Ostap on Facebook

You Took My Love

2011-04-26T01:46:00.002+02:00

Sarp Yilmaz - You Took My Love

April

2011-04-24T21:15:00.006+02:00

Moja ulubiona staroć. Całkiem możliwe, że to odrzut z epki "IF" Aprila dla Italic, który pojawił się dawno temu jako free download, na stronie tejże wyśmienitej wytwórni. Nowsza, przearanżowana wersja została wydana kilka lat później na pełnym singlu, pod zmienionym tytułem. Na wokalu Post Industrial Boys.

April - Louis Vuitton

Disco Discovery

2011-04-22T20:35:00.007+02:00

Otwierający płytę, utwór "Disco Discovery" z kultowej, w pewnych kręgach, serii kompilacji Digital Disco. Jak widać, dawniej chłopaki z MRI nie bali się lekkich melodii.

MRI - Disco Discovery

Around You Again

2011-04-22T18:02:00.004+02:00

Nowym singlem "Pamon 403" Mikkel Metal udowodnił, że nie interesują go post chain reaction'owe płycizny fundowane nam często przez jego kolegów po fachu. Przy ewidentnym zalewie rynku, płytami dub techno pozbawionymi treści, Mikkel Metal pokazuje fakosa chłopakom omamionym etosem jednogatunkowego twórcy. Cała epka jest sztosem ale wybrałem (trochę na chybił trafił) "Around You Again". Bez chwili wytchnienia.

Mikkel Metal - Around You Again

Way That You Move

2011-04-22T02:04:00.016+02:00

O projekcie Thrill Kill pisała jakiś czas temu Kasia, przy okazji ich debiutanckiej produkcji "Night Skys". Chłopaki podrzucili swoją kolejną epkę, a w zasadzie jeden autorski track, plus remiksy w załączniku... dalej kontynuując wypracowaną przez siebie house'ową formułę, inspirowaną francuskim brzmieniem sprzed nastu lat. Tytułowy "Way That You Move" jest trochę konwencjonalny, nieco rozmarzony, no i niebezpiecznie przebojowy... a w okolicach 98 roku, bez większego problemu mógłby śmigać na Vivie.

Jeżeli ktoś przespał drugą połówkę lat 90, a później nie załapał się na moment triumfu bloga Disco Dust, to ekipa Thrill Kill przygotowała przyśpieszony kurs. Można ściągnąć, posłuchać i odrobić zadanie.

Thrill Kill - Way That You Move

I Can't Imagine

2011-03-24T09:43:00.006+01:00

Emily In Love - I Can't Imagine

Can't Stand To Be Alone

2011-03-22T05:40:00.011+01:00

"Can't Stand To Be Alone" to kompozycja numer trzy, pochodząca z kompilacji "I Like To Listen" wydanej z okazji pięćdziesiątego release'u netlabela Thinner. W zasadzie to już nawet nie do ściągnięcia w oficjalnym obiegu. Tym bardziej warta przypomnienia bo dobra jest.

Swoją drogą to chyba najwyższy czas na jakiś większy post, poświęcony twórcom skupionym wokół tego bądź co bądź zasłużonego netlabela.

Martin Jarl & Johan Fotmeijer - Can't Stand To Be Alone

DJ Pete - Wax Treatment #20

2011-03-21T19:33:00.011+01:00

Świeżutki podcast autorstwa DJ Pete'a dla Wax Treatment, już do zassania. Sprawdźcie tracklistę. Grzechem byłoby nie wziąć.

Peter Kuschnereit a.k.a DJ Pete to jedna z czołowych postaci berlińskiej sceny techno. Jako Substance wydawał swój materiał w legendarnym już Chain Reaction współtworząc także, do spółki z Rene Lowe projekty Substance & Vainqueur oraz Scion. Jego dorobek muzyczny w dużej mierze przyczynił się do ukształtowania kolejnych pokoleń twórców, spod znaku dub techno. Członek rodziny Hardwax, który w ostatnich latach coraz otwarciej mówi o swojej fascynacji dubstepem.

01. Sleeparchive: Dubplate
02. Surgeon: Bad Hands Roly Vex’d Mix - Dynamic Tension 009
03. Instra:mental: Thomp - Nonplus 013
04. Virgo Four: Let The Music Play - Rush Hour 113
05. Blawan: Kaz - R&S 1102
06. Sleeparchive: Dubplate
07. Reality Or Nothing: Climate Chaos - Housewerk 05
08. Jolka: Five (Surgeon Remix) - Sect 006R
09. Substance: Gestalts - Ostgut Ton LP 007
10. Dasha Rush: Ionik (For You Mix) - Full Panda 006
11. Archae & Grovskopa: Dwell & Dive - Integrale Music 006

Wax Treatment Podcast # 20 by DJ Pete

Untitled

2011-03-20T03:49:00.010+01:00

W ostatnim czasie TOPP BLOG staje się powoli moim prywatnym hyde parkiem. Każdy z nas skupiony jest na swoich prywatnych projektach, więc i sama aktywność na blogu zeszła trochę na margines. Aktualnie Kasia Klawiatura Kot zaangażowana jest w portal Nighscope, którego jest współinicjatorem, a zarazem jednym z głównych autorów. Jeżeli lubisz house, fajnie Ci się czytało jej teksty, a przede wszystkim jesteś złakniony muzycznych nowości, to koniecznie musisz to sprawdzić.

Jako dźwiękowe tło dołączam bezimienny utwór, który nagraliśmy wraz z Patrykiem, podczas wspólnej sesji, dwa (a może i 3) lata temu. I choć wiele razy zbieraliśmy się do kolejnych produkcji, to zawsze gdzieś nam się te plany rozmywały, lub też brakowało wytrwałości do sfinalizowania czegoś więcej. Może jeszcze kiedyś przyjdzie na to czas...

Television Tom & Revisque - Untitled

Synkro

2011-03-17T20:48:00.009+01:00

Nie byłbym chyba sobą gdybym nie zadbał o obecność tego tracka na blogu. Bo przecież "Synkro" to coś więcej niż tylko prywatny klasyk. To jest ponadczasowość.

Luomo - Synkro

Western Interlude

2011-02-16T13:35:00.010+01:00

Zupełnie przez przypadek znalazłem w starych kartonach, schowane gdzieś pomiędzy Bajtki, a pierwsze numery Secret Service, kasety z bristolskiego Cup of Tea. W drugiej połowie lat 90 była to jedna z najciekawszych, obok Mo' Wax brytyjskich, trip-hopowych wytwórni.

Uwielbiam przemyślane repetycje, a te w "Western Interlude" po prostu hipnotyzują.

Purple Penguin - Western Interlude

Porcelain

2011-02-07T08:27:00.008+01:00

Sam nie wiem dlaczego tak rzadko zaglądam do katalogu wytwórni Dial? Przecież ją lubię. Utwór "Porcelain" z zeszłorocznego albumu "Glass Eights" od Johna Robertsa, idealny na niespokojną noc.

John Roberts - Porcelain

Thrill Kill

2011-01-31T18:57:00.012+01:00

Thrill Kill to dość niecodzienna kolaboracja, składająca się z polskiego producenta Pimo oraz wokalisty z Detroit - Johna Webba. Panowie spotkali się w 2008 roku przy okazji współpracy przy albumie "Emofunk" duetu Modfunk, którego członkiem jest Pimo. Na krażku gościnnie pojawili sie także Philip Zdar z Cassius oraz Demon.

Thrill Kill dopiero zaczyna swoja działalność. Właśnie ukazał sie ich pierwszy utwór. "Nightskys" to połączenie new-wave'owych syntezatorów z french-touch'owym wokalem i melodyką. Jest to utwór o pewnym potencjale singlowym, doskonale wpasowuje się w modny ostatnio trend powrotu do klasycznego francuskiego house'u z przełomu lat 90. i 00. Kibicujemy i czekamy na więcej.

Thrill Kill - Nightskys

In My Cocoon

2011-01-22T01:10:00.002+01:00

She Don't Cry

2011-01-22T00:24:00.007+01:00

"She Don't Cry" autorstwa Andreasa Tilliandera to zmodyfikowana i wzbogacona o kwaśne sekwencje i wokal, wersja utworu "She Don't Dub" z epki wydanej przez niego, kilka lat wcześniej w Ideal Records. W gratisie dołączam sypialniany banger "Mediciation", również za free.

Andreas Tilliander - She Don't Cry
Andreas Tilliander - Medication

Elephants

2011-01-21T15:49:00.008+01:00

Debiutancki singiel Warpaint "Exquisite Corpse" umieściłem w zestawieniu swoich ulubionych płyt roku 2009. Całkiem przypadkiem znalazłem wideo, do pochodzącego z niego utworu "Elephants".

Dziewczyny, gitary, Nowy Jork... to nie może się nie udać.

Eau De Cologne

2011-01-09T06:48:00.031+01:00

Schyłek lat 90 był moim zdaniem dla koloni jednym z najciekawszych muzycznie etapów. To właśnie do tego okresu powracam chyba najchętniej, wertując swoje domowe archiwa. Kreowanie się nowych dźwiękowych idei, dziesiątki nowatorskich projektów, niczym nieskrępowane eksperymenty z muzyczną spuścizną... oraz co najważniejsze dla tego regionu - zmiana profilu Kompaktu z lokalnego sklepu płytowego, w globalnie rozpoznawalną markę, wydającą i promującą najciekawszych twórców. Za sprawą wydawałoby się jednego "biznesowego" posunięcia cała tamtejsza scena łapiąc wiatr w żagle wypłynęła na światowe wody muzycznego rynku, stając się poważnym zagrożeniem, a może raczej konkurentem dla takich zagłębi jak Berlin, Detroit czy Chicago. Choć początkiem dekady można było odnieść wrażenie, że tamtejsza scena wzbiła się już na swoje wyżyny, wystarczająco... a wszystkie kolejne muzyczne odsłony będą po prostu powielaniem wypracowanych już wzorców i odcinaniem kuponów od tego zaskakującego sukcesu. Nic bardziej mylnego. Kilka luźnych wypowiedzi Michaela Mayera na temat muzyki techno i pop, inspiracji latami osiemdziesiątymi oraz łączenia tego w logiczną całość w dużej mierze przyczyniło się do wyznaczenia nowego kursu, czy nawet ustaleniem pewnych wytycznych dla całych rzeszy tamtejszych producentów.

Choć już w połowie lat dziewięćdziesiątych Wolfgang Voigt wplatał w swoje kompozycje fragmenty Roxy Music, Queen, soft rockowych klasyków, kwitując to we wkładce do albumu "Life's A Gas", nagłówkiem No Copyrights Necessary, to nie było można tego traktować jako coś więcej, niż tylko pewne rozliczenie się z muzyczną historią. Ot, pojedynczy "wybryk" wszechstronnego twórcy, chcącego uchronić kilka szlagierów przed zapomnieniem. Potrzeba było jeszcze paru lat aby tamtejsi artyści bez większych uprzedzeń zaczęli sięgać po partie wokalne i traktować muzykę środka jako punkt odniesienia, w konsekwencji czego wyzbywając się pewnej hermetyczności muzyki spod znaku techno i tech-house.

Balansując,czy nawet przekraczając granicę dobrego smaku tacy artyści jak Jörg Burger, Jürgen Paape, Justus Köhncke, Mattias Aguayo czy Stefan Schwander tworzyli muzyczne kolaże pełne zapożyczeń, odwołań i oczywistości muzyki pop. Sięgano do muzycznych archiwów - choć nie zbyt głęboko. Inspiracji również szukano bardziej po sąsiedzku. Pet Shop Boys, Kaylie Minogue, Giorgio Moroder, New Order, ABC... do tego cała spuścizna po euro-dance czy italo-disco. Całość wyzbyta piętna soulu i funku, często tak charakterystycznego dla chociażby amerykańskiego house'u, tworzyła zupełnie nową jakość, stając się zarazem ich kartą przetargową na ówczesnej scenie muzycznej.

Nie chciałbym w tym przypadku również generalizować, bo przecież zjawisko nakreślonej tutaj formuły nowoczesnego niemieckiego techno-popu nie było normą dla całej koloni. Wspominam akurat o tym gdyż ten wyjątkowo urokliwy okres, a zarazem muzyczny epizod budzi we mnie dalej sporo emocji, prowokując do dalszych poszukiwań. I nie chodzi tutaj też o jakąś nostalgię czy sentymentalne podróże do początku dekady. Sięgając dalej - do lat osiemdziesiątych, w nowszej techno odsłonie.

Sentymentalizmu wyzbyłem się już jakiś czas temu, lecz ta chęć skosztowania atmosfery tamtych lat, jakimś cudem we mnie pozostała.

Michael Mayer - Amanda
Love Inc - Lady Democracy
Pop Up - 3 (Mix 1)

Dobre momenty - 2010

2011-01-04T08:05:00.013+01:00

Rok 2010 był dla mnie wyjątkowo urodzajny. Mógłbym nawet pokusić się o sformułowanie, że był dla mnie w pewien sposób przełomowy. Udało mi się sfinalizować kilka zaległych remiksów - m.in. "Money Ah Dem God", będący zarazem moim winylowym debiutem. Po wielu zawirowaniach i wreszcie wyklarowaniu się formuły nowej płyty Masala Soundsystem, wraz z Duże Pe dokończyliśmy mój zeszłoroczny re-work utworu "Inner Chain", który z perspektywy czasu wydaje mi się całkiem zabawnym tworem. Pewnym zwieńczeniem moich dawnych muzycznych zajawek był również wydany i ciepło przyjęty mixtape Discret Dancer.

Paradoksalnie również okres wakacyjny okazał się być wyjątkowo twórczy i ciężko jest aktualnie mówić o jakimś odczuwalnym zastoju na wrocławskiej scenie klubowej. Ponad dwadzieścia udanych imprez zagranych latem, utwierdziło mnie w przekonaniu, że to miasto podniosło się z wielomiesięcznego marazmu i klubowej beznadziei spowodowanej brakiem sensownych lokali. Mnóstwo imprezowych, tak różnych inicjatyw każe myśleć o Wrocławiu jako o sporym gatunkowym tyglu, niż tylko wąsko ukierunkowanym stylistycznie zagłębiu.

Moja zeszłoroczna playlista była po części podporządkowana imprezom, które grywałem z dużo większą częstotliwością niż w latach poprzednich. Nie mam za bardzo ambicji, ani też potrzeby mówienia, które płyty były dobre, a które złe. Bo niby według jakiego klucza miałbym dokonać takiej oceny? Wybrałem kilka pozycji, którymi emocjonowałem się najbardziej i które pomimo wszystko spisują się znakomicie w innych realiach niż tylko klubowy parkiet.

Płyty / Single

Actress - Splazsh (Honest's Jon Records)
David Keno - Bambi EP (Trapez)
Helly Larson - Gimme More (Acryl)
Jurgen Paape - Kompilation (Kompakt)
MRSK - From Sweden (Rush Hour)
Moritz Von Oswald Trio - Live In New York (Honest Jon's Records)
Resoe - Abstrakt Dimenzions (Echocord)
Säkert! - Fredrik (Razzia Records)
Unknown Artist - Knowone Series
Vainqueur - Ranges (Scion Versions)

Utwory

Aril Brikha - Groove La Chord (Deetron Remix) [Art Of Vengeance]
Bozzwell - I Can't Be (Andre Kraml Remix) [Firm]
Claro Intelecto - Back In The Day (Modern Love)
Geddes & Mic Newman - Solaris (Original Mix)
KiNK - Bitter Sweet (Liebe Detail)
Ost & Kjex - Continental Lover (Pawas Dub Mix) [Diynamic Music]
Rune & Jerome Sydenham - Inside [Avocado]
Sei A - Meth II (Turbo)
Tom Clark - The Rock feat. Florian Schirmacher (Highgrade)

Exceedance

2010-12-14T19:30:00.005+01:00

The Loveliers - Exceedance

I'm Alive

2010-12-13T17:55:00.016+01:00

Dwunastego grudnia Ministry Of Sound wydało długo oczekiwaną EP-kę z remiksami klasyka Strech & Vern "I'm Alive". Pojawiły się na niej przeróbki od Jordy'ego Lishiousa, Toma Staara i Louisa La Roche (ten ostatni wypadł zdecydowanie najlepiej).

Dla mnie Stretch & Vern to trochę gwiazdy jednego utworu. W swojej niezbyt bogatej dyskografii brytyjczycy już ani razu nie zbliżyli się choćby do przebojowości "I'm Alive". Był to ich debiut wydany wpierw na 7- calówce w 1994 r. przez wytwórnię FFRR (Full Frequency Range Recordings) Pete'a Tonga. Jednak dopiero dwa lata później gdy "I'm Alive" ukazało się na EP-ce wraz remiksami od Fatboy Slima i Moonmana (jeden z ich aliasów) swiat oszalał na punkcie tego kawałka. Przez kilka tygodni okupował on 2 miejsce na liście Billboardu i 6 na UK charts. Utwór został zbudowany z sampli z utworów Earth, Wind and Fire "Boogie Wonderland" oraz Schluermanna "The Vision". Prosta, pulsująca linia basu, wyrazisty hook, spitchowany wokal - tyle wstarczyło by stworzyć hit na miarę tych wydawanych przez Armanda Van Heldena. Niestety, Strech & Vern juz drugi raz nie mieli takiego szczęścia do produkcji tracków, mimo iż wydawali aż do 2006 roku.

Strech & Vern - I'm Alive (video)
Strech & Vern - I'm Alive (Louis La Roche Remix)

Kondens

2010-12-10T00:59:00.005+01:00

Kondens to świeży projekt Andreasa Tilliandera oraz Stefana Thora, znanego szerzej jako Folie.

Powyżej znajdziecie pierwszy numer w wersji live, pochodzący z debiutanckiego krążka "First Cut", wydanego nakładem szwedzkiego labela Kontra-Musik.

I'll Be Your Waterfall

2010-12-10T00:05:00.006+01:00

Okolice sierpnia 2007 i piesze wypady wybrzeżem atlantyku, przez Puerto de Guimar, El Socorro, w kierunku Candelarii. Julien Love na odtwarzaczu. Bezcenne.

Julien Love - I'll Be Your Waterfall

In The Open

2010-12-02T14:08:00.004+01:00

Drei Farben House - Signature Design
Drei Farben House - In The Open

TOPP Mix 07 - Vitek Jansky

2010-12-01T18:42:00.005+01:00

Vitek Jansky jest didżejem, promotorem oraz wrocławskim aktywistą, obecnym na naszej scenie od ponad sześciu lat. Zaczynał u boku Petera Von Coila, miksując rzeczy z pogranicza progresywnego house'u i electro, aby ostatecznie skupić się na swojej fascynacji głębokim, przestrzennym brzmieniem tech i deep-house'u. To aktualnie właśnie te nurty w pełni go określają i to dzięki nim wypracował sobie tak charakterystyczny dla siebie styl.

W przeciągu ostatnich lat grywał u boku takich artystów jak m.in. Swayzak, Vincenzo, Heathrob, Noze, Apparat, Jeff Samuel, Lawrence czy Olivier Hecke. Jest twórcą imprezowego cyklu !lectric Play. To z jego inicjatywy Wrocław gościł (często po raz pierwszy) takich twórców jak chociażby Jay Shepard, Trickski, Jona, Deadbeat, Aril Brikha, James Flavour, Metope, Dave Tarrida, Sleeparchive i Sweet'n'Candy.

Jego autorski TOPP Mix 07 to ponad godzina dyskretnego, płynącego deep-house'u będącego jednak czymś więcej niż tylko muzyką tła. Serdecznie zapraszamy do odsłuchu.

Tracklist:

01. Rekowo's Morning
02. Ruede Hagelstein - Emergency
03. Marco Faraone - Want Life Time
04. Alex Niggemann - Take Control (Matthias Tanzmann Mix)
05. Ekkohaus - Parafumadores
06. Unknown Artist
07. Steve Lawler - Distrait (Nick Curly & Gorge Mix)
08. Unknown Artist
09. Cajmere - Percolator (Claude Von Stroke Mix)
10. Unknown Artist
11. Roberto Rodriguez Feat Max C - Ride With Me (Burnt Island Casuals Deep Mix)
12. Ed Davenport - Lustre
13. Geiger - Good Evening (Supermayer Remix)

TOPP Mix 07 - Vitek Jansky
TOPP Mix 07 - Cover CD (300dpi)

Kanada

2010-12-01T18:25:00.003+01:00

Tomas Jirku obok takich twórców jak Deadbeat, Ghislain Poirier, Akufen czy też Mateo Murphy zdefiniował kanadyjskie, klikowo-minimalowe brzmienie wiele lat temu. Obecnie każdy z tych panów poszedł swoją muzyczną ścieżką odnosząc różnej miary sukcesy, pozostawiając po tamtym okresie jedynie zgliszcza. Zgliszcza oraz stronę domową, wspomnianego na początku Tomasa Jirku. Można na niej znaleźć wiele ciężkostrawnych cudów-glitchów, oraz bogatą twórczą spóściznę oddaną internautom zupełnie za free.

Spodobały mi się zwłaszcza dwa poniższe numery - nietypowo potraktowany Kanye West oraz ładnie pędzące patataje wydane do spółki z niejakim Robem Warrenem, jako St. Helens. Niby 2010 rok, a jednak nie koniecznie.

St. Helens - Ground Effects (Souns Remix)
Kanye West - Love Lockdown (Tomas Jirku Remix)

Interlock

2010-11-22T06:40:00.008+01:00

Pochodzący z 1991 "Interlock" autorstwa Geralda Stinsona to bezapelacyjnie jeden z moich ulubionych klasyków. To właśnie ten singiel zapoczątkował jego pasmo sukcesów, zwieńczonych całymi seriami płyt wydawanymi w ramach projektów Dopplereffekt, Drexciya, Ectomorph czy Der Zyklus II.

Glass Domain - Interlock

Krosscut

2010-11-02T20:17:00.005+01:00

Wczoraj miała swoją premierę epka "Freakshow/Krosscut", projektu Donovans. Nie widzę potrzeby zagłębiania się w temat trójgłowej hybrydy zwanej new rave, tak więc poprzestanę na wyjątkowo wybijającym się (w stosunku do reszty zawartości tej 12"), remiksie Chaos in the CBD.

Donovans - Krosscut (Chaos in the CBD Remix)

Utwór publikuję za zgodą wytwórni.

What's That Groove

2010-11-02T20:13:00.002+01:00

Kolejna świeżyna ze stajni Ghetto Division. Cięte sample, funkowe melodie, plus spory parkietowy potencjał. "What That Groove", z pewnością sprawdzi się w nie jednym klubie.

Rampage - What's That Groove (Nader's Chicago Mix)

Utwór publikuję za zgodą wytwórni.

TOPP Mix 06 - Deflykid

2010-10-20T22:25:00.007+02:00

Po krótkiej wakacyjnej przerwie powracamy z kolejnym TOPP Mixem. Za szóstą część naszego cyklu odpowiedzialny jest Deflykid - łódzki promotor, didżej, jeden z filarów kolektywu Dreadsquad oraz rezydent Bagdad Cafe, w której to organizuje m.in. imprezy No Rebel Without The Bass i Heavyweight Discotheque. Przez dziesięć lat aktywności na rodzimej scenie otarł się o praktycznie wszystkie stylistyki, miksując to co świeże i godne uwagi.

Jego TOPP Mix 06 to mieszanka ciepłych rytmów UK Funky i połamanego 2step, ze wszystkimi tak charakterystycznymi dla tych nurtów elementami. Ponad czterdzieści minut letnich wibracji, przy których nogi same rwą się do tańca. Sprawdźcie to!

Tracklist:

01. George Fitzgerald - Painted Jezebel
02. Velour - She Wore Velour
03. Kidkut - Lilt
04. Machinedrum - Carry the Weight (Bok Bok remix)
05. C.R.S.T - Need You
06. Seiji - Straylight
07. Ill Blu - Bellion
08. Bowly - Bleeps
09. Breach - Man Up
10. Kalbata - Helem
11. Pariah - The Slump
12. Silkie - 80's Baby
13. Original Face - So Good

TOPP Mix 06 - Deflykid
TOPP Mix 06 - cover (300dpi)

Deflykid Myspace
Deflykid Soundcloud
Deflykid Mixcloud

Discret Dancer - Mixtape 003

2010-09-29T19:27:00.008+02:00

Bez małej reklamy tym razem się nie obędzie, choć większych prywat na blogu skutecznie unikaliśmy. Dla mnie osobiście wydarzenie rzadkie, bo ostatni autorski mixtape wydałem niespełna rok temu. Eksplorując rejony dubu, tech-house'u, złożyłem całkiem różnorodną mozaikę starszej, lekko już zakurzonej, sennej elektroniki, oraz tej nieco nowszej... z tym dość mocno wyczuwalnym oldschool feelingiem.

Startujemy hipnotycznym remiksiem "This Feeling", a kończymy rzadszym "Simplicity" by Aril Brikha,
dla marki Absolut Voodka.

1. Ribn - This Feeling (Steve Bug Remix) [Mild Pitch/2009]
2. Falko Brocksieper - Emotional Support [Sub Static/2008]
3. Mitte Karaoke - Zu Krank Zum Schlafen [WMF/2002]
4. Psychonauts - World's Keeps Turning (Highfish Remix) [Gigolo/2004]
5. Ost & Kjex - Continental Lover (Pawas Dub Mix) [Diynamic/2010]
6. Resoe - Apart From Moorpark [Echocord/2010]
7. Jenius & Gaspard De La Vega - Beauty On Water [Perplex/2009]
8. Aril Brikha - Simplicity [Absoluttracks/2003]

Television Tom - Discret Dancer / Mixtape 003
Television Tom - Discret Dancer / Mixtape 003 (Cover)

Ricky Tick

2010-09-09T22:56:00.007+02:00

Back to the roots, once again! Powróćmy tym razem do początków wytwórni Trapez. Wytwórni, która dekadę temu zafundowała nam jedne z pierwszych singli Akufena, Jacka Sienkiewicza oraz Scsi-9.

Numer jeden w katalogu tego oto labela to Multipliar, krótkotrwały projekt Antona Kubikova z Scsi-9 oraz Ill Doggy'ego - człowieka, który zdążył puścić jedną (ale za to jaką!) epkę, nakładem nieodżałowanego, niemieckiego Salo.

Sprawdźcie to zaspane techno. Joy!

Multipliar - Ricky Tick

Round Two - New Day

2010-09-02T11:44:00.013+02:00

W okolicach 1994 roku Moritz Von Oswald do spółki z Markiem Ernestusem stworzył wytwórnię Main Street Records, która ulokowana gdzieś pomiędzy projektami Basic Channel, późniejszym Chain Reaction i garścią pozostałych sub-labeli, była ujściem dla ich deep house'owej twórczości. Sam Moritz Von Oswald traktowany niegdyś jako ogniwo łączące sceny muzyczne Berlina i Detroit, tym razem dał upust swojej fascynacji chicago house'em, wypuszczając wraz z Markiem, serię pięciu krążków firmowanych kolejno jako Round One, Round Two, Round Three... po wielu latach podsumowanych w formie kompilacji.

Dwie pierwsze części serii uważam jednak za kwintesencję, w pełni określające założenie Main Street i dosyć wyraźnie odróżniające je od wszystkich pozostałych projektów, w które Ci panowie, w tamtym czasie byli zamieszani.

A powyżej "New Day" jako Round Two, z gościnnym udziałem Andy'ego Caine'a, znanego głównie z jednorazowego projektu Jam On The Mutha.

Cassius - The Rawkers EP

2010-08-27T12:52:00.013+02:00

Cztery lata po wydaniu ostatniego albumu (nie licząc zeszłorocznego singla 'Youth, Speed, Trouble, Cigarettes') Cassius powraca z nową EP-ką, która ma się ukazać lada dzień. Chodzą słuchy, że kolejny album Francuzów może ujrzeć światło dzienne, nawet w tym roku. Oczywiście czekam z niecierpliwością.

Tymczasem znana jest nam okładka i pierwszy kawałek z "Rawkers EP". Po raz pierwszy "I Love You So" pojawiło się w BBC1 w audycji Annie Mac 16 sierpnia. Właściwie ten dość kiepski rip z tej właśnie audycji to jedyne co w tym momencie mamy, ale to też wystarczająco dużo by zaobserwować spore zmiany w brzmieniu tego projektu. "Rawkers EP" będzie zarazem pierwszym wydawnictwem duetu dla Ed Banger Records, co mogło by nasuwać obawy, że Francuzi zboczą w kierunku estetyki lansowanej przez tę wytwórnię. Poza typowym house'owym samplingiem (doskonałym, swoją drogą) wszystko zaskakuje. Kojarząca się odrobinę z dubstepem nie regularnosć, pseudo shoegaze'owe szumy, którymi spowity jest cały kawałek, brak regularnego, wyraźnego beatu...ma to w sobie pewną świeżość. Fantastyczna melodia zaczerpnięta z 'I Feel A Song' Gladys Knight & The Pips zawoalowana mglistymi ścianami dźwięku - jednak chyba nie do końca mnie przekonuje. Liczę jednak, że Cassius nie zrezugnuję całkowicie z house'owej konwencji, którą wypracował sobie wiele lat temu.

Cassius - I Love You So
Gladys Knight & The Pips - I Feel A Song

Total 11

2010-08-24T06:07:00.007+02:00

Wczoraj swoją premierę miała jedenasta już kompilacja Kompaktu. Na te składaki nie napalam się od czasu powiedzmy Total 6 kiedy to muzycznie z Michaelem Mayerem rozjechałem się na dobre. Badam raczej z ciekawości, licząc na jakieś zaskoczenie ze strony starych graczy. Przyznam się, że i tym razem liczyłem na coś smacznego od Reinhardta Voigta i Dettingera sądząc, że temu drugiemu pozostanie jakiś nie dosyt po opublikowaniu bodaj pierwszego, premierowego (POP Ambient 2010) tracka, od niespełna dziesięciu lat.

Czuć, że polityka muzyczna labela się zmienia. Od kilku lat metamorfoza przebiega na tyle płynnie, że materiał firmowany przez Kompakt przestaje mieć cokolwiek wspólnego z tak pielęgnowanym swego czasu terminem "cologne sounds". Nie traktuje tego jako minus. Zmiany są oczywiście potrzebne, a ja nikogo do regresywnego powrotu do korzeni, nawoływać nie mam zamiaru. Po prostu zastanawiam się czasem czy obrane przez nich założenia są prawidłowe. Czy są prawidłowe, przy tak silnie wyczuwalnym zanikaniu pierwiastka autorkiego, w ich katalogu.

Track "Helix" od Jatomy, za przyzwoleniem Kompaktu pojawia się za free.

Jatoma - Helix

Dirty Games

2010-08-24T05:32:00.006+02:00

Z tym postem walczyłem kilka razy. Najpierw wyszła mi z tego gruba rozkmina o kondycji wytwórni Force Tracks po 99 roku, a za drugim razem chaotyczna rozprawka o początkach micro house'u, okraszona jakimiś nostalgicznymi wspomnieniami [sic!]. Tak naprawdę chciałem uniknąć jednego i drugiego, pozostawiając sobie te tematyczne gwoździe na gorsze czasy. Chodziło mi po prostu o poniższy kawałek, nic więcej.

Dub Taylor - Dirty Games (Roberto Rodriguez Remix)

Percolator

2010-08-22T14:49:00.007+02:00

Gdyby w NME mieli by kiedykolwiek napisać o ghetto, nazwali by je zapewne "the next big thing".

Ten świeży remix od Riva Starra to kapitalna przeróbka klasyka Cajmere, "Percolator".
Bójcie się!

CAJMERE _PERCOLATOR_(RIVA STARR CUT) 112kbps by Rivastarr

Spaced Invader 2010

2010-08-17T18:49:00.017+02:00

Hatiras jest autorem jednego z największych house'owych hitów roku 2001, czyli "Spaced Invader" z Slatra Johnem, z Basement Jaxx na wokalu. Kawałek miał doskonały radio-edit i fantastyczny oldskoolowy teledysk, dzięki czemu zyskał sobie sporą popularnosć. Nic dziwnego, że Hatrias co jakis czas chce trochę zarobić na 'Spaced Invader', wydając krążki z kolejnymi to remixami. W tym roku wyszły aż trzy: "Spaced Invader-Remixes Part 1" (z moim faworytem - remixem od Malente), "Part 2" oraz "Spaced Invader: Bonus Pack".

Większość pozostałych rzeczy, które robi, zupełnie do mnie nie trafia, bo zazwyczaj oscylują wokół hardego electro-house'u (nie bez powodu ostatnio pojawił się na składance 'Wasted Youth'), pomieszanego w różnych proporcjach z trancem. Mimo że zdażają się kawałki, w których potrafi balansować na granicy obciachu, a powplatane gdzieniegdzie trance'owe syntezatory układają się w ciekawe melodie,to głównie tego wyczucia nie ma i prawdopodobnie nie chce mieć. Hatiras jest jednak bardzo ciekawą postacią, przede wszystkim ze względu na dwa labele, które prowadzi - Blow Media i Hatrax. Dzięki Blow Media i współpracy z Beatportem, był jednym z pierszych, sprzedających muzykę w postaci plików mp3. 2004-2005 były trudnymi latami dla majorsów ze względu na piractwo internetowe i barku dostosowania do rozwijającej się technologii - założenie netlabelu Blow Media okazało się strzałem w dziesiątkę.

Harmonious Thelonious

2010-07-20T21:16:00.008+02:00

"Harmonious Thelonious is a solo-project focusing on rough and dense beats and textures inspired by american minimalist music and african rhythm patterns."

Tak o sobie pisze Stefan Schwander, jeden z moich ulubieńców, który od ponad dziesięciu lat zachwycał swoimi małymi, wielkimi albumami firmowanymi jako Antonelli Electr. Już od pierwszych singli, konsekwentnie, za pomocą najprostszych narzędzi, starał się łączyć kruchą, lekko infantylną klikowo-minimalową elektronikę z techno i dubem - nadając im formę subtelnego popu.

Szkoda tylko, że cały czas miarą jego sukcesu pozostaje obecność na pamiętnym składaku DJ Kicks by Tiga (2001), notabene na, którym znalazł się również nasz rodak OFFPOP.

Jako Harmonious Thelonious zadebiutował w 2008 epką "Just Drifting" lecz dopiero po tegorocznym singlu, całość nabrała trochę większego rozpędu, a on sam zaczął się raczej odżegnywać od oceny nowego projektu przez pryzmat swoich dotychczasowych działań.

Hot as Hell

2010-07-17T17:44:00.006+02:00

Projekt Hot City jest o tyle ciekawy, że każdy zależnie od swoich muzycznych upodobań jest w stanie dopatrzyć się w nim różnych, przemawiających na korzyść jego prywatnych gustów, stylistycznych naleciałości. Mimo, że zaszufladkowany jako uk funky to dzięki swojej dynamice i progresywnej motoryce, przenika również struktury tech-house'u, a i nawet po części melodyjnego minimalu, pozostając projektem, w ramach którego dosyć sprawnie udało się połączyć w logiczną całość kilka pozornie odległych od siebie nurtów. A co by było gdyby dołożyć do tego lekko przerysowane dubowe patenty i jeszcze gęściej zapętlone i pocięte damskie wokalizy ? Prawdopodobnie powstałoby z tego właśnie "Castellano".

Garnica - Castellano
Hot City - Another Girl

TOPP Party

2010-07-06T18:37:00.011+02:00

Pierwsza edycja imprezowego TOPP nieregularnika, przed nami! Z większą czy też mniejszą systematycznością, w redaktorskim składzie serwować będziemy m.in. lubiany i postowany przez nas materiał. W fajnym gronie, ot tak... dla zabawy.

Bądźcie bliżej nas.

Heath Brunner - Get A Little Closer

Ghetto Bass Baby!

2010-07-01T11:17:00.018+02:00

DJ Qube'a (one and the only) znamy wszyscy. Muzycznie Kuba oscyluje wokół baltimore, baile funku, kuduro, ghetto... wszystkiego tego co przebojowe, melodyjne i nie pozbawione parkietowego zacięcia. Słychać w tym hip-hopowy background. To dobrze.

Nowy set to z pewnością spore zaskoczenie dla tych, który kojarzą go w ostatnim czasie głównie z okołohouse'owego repertuaru. "Ghetto Bass Baby!" to ponad 40 minut przepełnionych etnicznymi motywami, piszczałami i rasowymi bangerami. Sporo frajdy, okraszonej sporą ilością hitów. Nie śpimy, tańczymy!

01. French Fries - Predador (BeatauCue Remix)
02. The Count & Sinden - Elephant 1234
03. Drop The Lime - Set Me Free (NROTB Carnival Mix)
04. Nouveau Yorican - Boriqua
05. Foamo - Jookie
06. Sticky K - Club Persh (Malente & Jay Robinson Remix)
07. Sandro Silva - Told Ya & Blaze (Apster Remix)
08. Sticky K - The Weirdo (Sharkslayer Nassau mix)
09. Calvertron & Rico Tubbs Đ Stamina
10. Deekline & Tim Healey Đ The Mexican (Deekline & Tim Healey Mix)
11. Calvertron - Funky Jam
12. Nouveau Yorican - Jack It
13. Zombies For Money - Kolkata (Dirty Version)
14. The Partysquad vs. Afrojack - A msterdamn
15. Jack Beats - Out Of Body

DJ Qube - Ghetto Bass Baby! (mediafire)
DJ Qube - Ghetto Bass Baby! (mix cloud)

Apart From Moorpark

2010-06-29T13:04:00.007+02:00

Dennis Bøg znany szerzej jako Resoe, właściciel wytwórni Baum, powrócił z pierwszą w tym roku epką, wydaną tym razem dla duńskiego Echocord. "Abstrakt Dimensions" to trzy historie, na skrzyżowaniu dubowego techno i dubstepu. Wyjątkowe melodie na tle głębokich, rozmytych padów roztaczają przed nami wizję niekończących się epickich przestrzeni...

Kolejna obok m.in. Mikkel Metala i Fenina, wyrazista postać w katalogu wytwórni. Poniższe "Apart From Moorpark" już zdążyłem dodać do ulubionych.

Resoe - Apart From Moorpark

Psychic Stewardess

2010-06-25T14:13:00.010+02:00

Heroiczny (heroinowy?) lot w stronę Palm Springs z zapakowanym Legoweltem, Detroit i opętańczym dark ambientem. Check this out.

The Psychic Stewardess - Detroit - Rainbows Of Darkness

Mine to Give

2010-06-24T08:46:00.007+02:00

Dziś chyba pierwszy raz od pół roku wstałem rano. Dwa smaczki na dobry początek - Agoria z ostatniego, na wskroś konceptualnego albumu "Go Fast" będącego zarazem soundtrackiem do nieistniejącego filmu, oraz kapitalne "Mine to Give" z house'owego "Solaris", od Photeka.

Agoria - Dust
Photek feat. Robert Owens - Mine to Give

3 x Detroit

2010-06-22T23:56:00.013+02:00

Wszystko zaczęło się od doskonałego kawałka Matthew Deara z 1999 roku nagranego wraz z Disco D, który w tym jedynym wypadku wystąpił jako Daisha. Siedem lat później holenderski dj - Fedde Le Grand wykorzystał zsamplowany wokal Disco D, żeby nagrać "Put Your Hands Up For Detroit", który zaprowadził go na listy przebojów. W 2007 roku Dj Godfather zremiksował wersję Le Granda, robiąc z niej całkiem fajny tech-house'owy kawałek.

Matthew Dear / Daisha - Hands Up For Detroit
Fedde Le Grand - Put Your Hands Up For Detroit
Dj Godfather - Put Your Hands Up For Detroit (My Version!)

I Never Thought I'd See Glittertind

2010-06-21T20:17:00.005+02:00

Nie mogę się od tego uwolnić...

Todd Terje vs Sade - I Never Thought I'd See Glittertind

Dont Stop Till You Get Enough

2010-06-21T05:10:00.006+02:00

Z funkiem jestem trochę na bakier, choć w takiej formie tego typu radosne house'y przyswajam bez większego bólu. Na didżeja DLG mam oko od czasu jego epki "Hypnotizing/Fantasy" (konkretnie to chodzi o "Fantasy"), a i w tym przypadku również nie zawiódł. Let's get crazy!

Michael Jackson - Dont Stop Till You Get Enough (DJ DLG Mainroom Disco Dub)

Paradise

2010-06-18T19:00:00.007+02:00

Wszyscy jesteśmy przyzwyczajeni do słuchania house'u singlami, a nie albumami. Ja sama przesłuchałam od deski do deski może z 20 house'owych płyt długogrających.

Z cyklu sentymentalne powroty do lat 90, "Paradise" Boba Sinclara. Krążek na którym nie ma ani jednego złego kawałka. Serio!

Zastanawiam się tylko jak ten człowiek, mógł nagrać kilka lat później "Love Generation"?

Bob Sinclar - New York City Music
Bob Sinclar - Ultimate Funk
Bob Sinclar - Gym Tonic

World Keeps Turning

2010-06-11T03:50:00.008+02:00

Już dziś rozkręcam party w towarzystwie Paula Mogga, połowy duetu Psychonauts, który zasłynął wiele lat temu, niesamowicie klimaciarskim albumem "Songs For Creatures". Chciałbym przy tej okazji przypomnieć znakomity track "World Keeps Turning" w remiksie naszego krajana Marcina Kozłowskiego, z czasów kiedy to był jeszcze sto procent techno.

Vivisesja Satellite w Eskulapie
11.06.2010 - godz. 22.00

Paul Mogg / Psychonauts (DFA/Gigolo)
Television Tom
Mental (Kukabara Soundsystem)
Mierzwa (Antistatic Family)

wejściówka: 20zł

Mick Wills - Demo Mix 15

2010-06-10T22:48:00.006+02:00

Mick Wills (Gigolo Records/Minimal Rome) podrzucił swój nowy, piętnasty już demo mix. Bardzo nostalgiczna, z wyraźnymi odwołaniami do synth-popu i nowej fali lat 80, dekadencka przejażdżka po tych mroczniejszych rejonach gatunku.

Mick Wills - Demo Mix 15

A powyżej drużyna marzeń. Od lewej: Mick Wills, Ponk, Justice, Busy P, DJ Hell, Play Paul, Savas Pascalidis.

Tonton Funk

2010-06-10T22:24:00.009+02:00

Francuskiego piłowania, do tej pory było u nas niewiele, lecz skoro label raczy nas takimi prezentami to dlaczego mielibyśmy z tego nie skorzystać ? Teenage Bad Girl ze swoim nowym kawałkiem "Tonton Funk", w remiksie Les Petit Pilous, który premierę ma właśnie dziś. Dla miłośników gatunku.

Teenage Bad Girl - Tonton Funk (Les Petit Pilous Remix)

Loveland

2010-06-04T12:57:00.005+02:00

Po co zawracać sobie głowę nową Kelis, która trance i euro-house łączy z electro nie lepiej niż jakaś Kate Ryan, kiedy to można posłuchać Loveland?

Loveland - Don't Make Me Wait
Loveland - Let The Music (Lift You Up)
Loveland - I Need Somebody
Loveland - Hope (Never Give Up)(Junior's Sound Factory Edit)

Just a Friend of Mine

2010-06-02T22:40:00.002+02:00

Nie miałem do tej pory okazji dzielić się dobrociami, które dostajemy na adres bloga. Z lekkim opóźnieniem odebrałem dziś promo, z nową epką Zoot Woman, która swoją premierę miała 31 maja i wydana została nakładem labela Citizen Records.

Za przyzwoleniem wytwórni, publikuję tytułowy "Just A Friend Of Mine", w oryginalnej wersji.

1. Zoot Woman - Just a Friend of Mine (Original Mix)
2. Zoot Woman - Just a Friend of Mine (Dinamics Remix)
3. Zoot Woman - Just a Friend of Mine (The Penelopes Remix)
4. Zoot Woman - Just a Friend of Mine (SALM Remix)

Little big thing!

Sacrifice of Love

2010-06-01T13:25:00.018+02:00

"Pulshar is the best what happened to Dub since Burial. Great mixture of Techno-Dub, Dubstep & Reggae"

Kompakt

Pomijając już nawet tą górnolotną opinię, która może wydawać się dosyć dyskusyjna, to mnie bardziej intryguje jej źródło...

Singlowe "Sacrifice Of Love" w remiksie Evana Tuella to jedna z moich ulubionych pozycji, minionego miesiąca. Szczególnie polecam.

Pulshar - Sacrifice Of Love (Even Tuell Dancing Alone Now Remix)

Les Sins

2010-05-24T20:25:00.004+02:00

Kontynuując house'owy wątek z poprzednich postów - Toro Y Moi, w swoim tanecznym wcieleniu. Smaczne.

Les Sins - Lina

Tony Lionni

2010-05-15T16:10:00.004+02:00

"Jedna z głównych postaci berlińskiej sceny." - ile to już razy słyszeliście coś takiego. Dobry marketingowy chwyt, brzmi to zachęcająco - Berlin stoi przecież muzyką elektroniczną i jeśli to ma być jakaś gwiazda to już po prostu didżejski olimp. Berlin jest jednak na tyle pojemny i ma tyle różnych odsłon, że te wszystkie tuzy mogą spokojnie ze sobą koegzystować, nie wchodząc sobie w drogę, tworząc kilka jeśli nie autonomicznych to konkurencyjnych scen.

"...one of Berlin’s key musical players." - to przeczytałem o Lionnim na jego majspejsie. Jestem jednak skłonny w to uwierzyć, jeśli rzeczywiście tak często występuje w Panorama Bar. Kto nie był, ten gapa!

Ma na koncie wydawnictwa dla Versatile, Freerange, Mule Musique czy Wave Music. Konsekwentnie buduje swój twórczy dorobek. Nie eksperymentuje drastycznie i też nie błądzi. Ostatnie wydawnictwa są niemal bezbłędne.

Jeśli by nazwać jego styl jednym słowem, powiedziałbym deep house. "Found A Place", które stało się hitem to klasyczny piano house, "Celebration" to pompujący numer ze energetycznymi, nerwowymi stabami i pociętym damskim wokalem, zaś rzeczy z ostatniej EPki "Timeless" zmierzają w bardziej progresywnym kierunku, z mnogością synthów i padów.

Jedno jest pewne, gość się póki co nie myli. Jeśli zatem was zaciekawiłem, to sięgnijcie koniecznie po więcej jego produkcji.

Pzdr.
Stadtkind

Love Like Blood

2010-05-14T16:41:00.003+02:00

Killing Joke to całkiem fajna kapela, post-punkowa pierwsza liga. Dziś już trochę zapomniana, nie zostali bowiem odkurzeni na początku ubiegłej dekady, gdy to brzmienie przeżywało swój renesans. Szkoda, nie szkoda, kto jest koneserem ten ich markę zna.

Na początku mroczni i surowi, zarażeni punkiem, ocierający się o wczesny metal, bardziej agresywni i bezkompromisowi niż introwertyczni i chłodni. Sam byłem trochę zaskoczony, gdy sobie przypomniałem, że Metallica na swoim Garage Inc. skowerowała ich "The Wait". Z czasem zaczęli temperować i szlifować brzmienie (która kapela tego nie robi?), zaliczając nawet listę przebojów. Tak, chodzi o "Love Like Blood". Mam ogromny sentyment do tego kawałka, bardzo żałuję, że nie stał się takim radiowym evergreenem, bo za każdym razem miałbym ciarki na plecach gdybym go słyszał.

Killing Joke lyrics

Killing Joke Music Videos

Music Videos by VideoCure

Ponoć Tomasz Adamski, nagrywają "Nową Aleksandrię" Siekiery, bardzo się nimi inspirował. Ja to słyszę, ale nie ma tutaj oczywiście żadnego zarzutu. Wracając do Killing Joke, to zawsze podobało mi się ich operowanie symboliką, pewna teatralność, poza i skupienie. Krytyczni, rewolucyjni, taki post-punkowy Manowar, tylko oczywiście mniej groteskowi.

Ostatnio przeszukując swoje archiwa, natchnąłem się na perełkę w postaci coveru "Love Like Blood" zrobionego przez Icehouse. Icehouse chcieli być australijskim Ultravox. Nie byli tak cool, ale mieli swoje momenty. Ten cover naprawdę im się udał.

Icehouse - Love Like Blood

Pzdr.
Stadtkind

P.S. Youtube nie pozwala umieszczać tego teledysku na stronach, dlatego jest Daily Motion, chyba że znacie jakąś opcję na obejście tego kruczka, to podmienię.

photo by http://katievsanybody.blogspot.com/

Renaud Hallee

2010-05-13T06:46:00.002+02:00

Sonar from Renaud Hallée on Vimeo.

via Basic Sounds

Desant

2010-05-13T05:20:00.018+02:00

Moje zainteresowanie polskim rapem bywa raczej falowe. Albo długo upajam się zwrotkami o bolączkach rówieśników, albo mam lepsze rzeczy do roboty. Czasem się skuszę na jakąś rekomendację, chociaż z tym to też u mnie różnie bywa. Ostatnio Duże Pe rzucił mi garść propozycji warszawskich freestyle'owców. Tych młodszych, zaliczanych do "nowej fali", na których podobno warto mieć oko. Średnia wieku wynosi 20. Sounds good.

Pierwszy na warsztat poszedł Trzy-Sześć z albumem "Desant" i przyznam się, że dawno nie czułem takiego relaksu, łykając kolejne wersy. Całość tworzy bardzo spójny obraz, z wyraźnym pomysłem, no i przede wszystkim przy tej swojej "wyluzowanej konwencji", szczędzi nam grubych rozkmin i zbyt wielu miałkich banałów. Sounds good.

Debiutancki album "Desant", możecie w całości pobrać m.in. bezpośrednio z myspace'a artysty.

Trzy-Sześć - Dalej tu stoję feat. Solar (Paweu Remix)
Trzy-Sześć - Między
Trzy-Sześć - Mrużę oczy feat. Flint
Trzy-Sześć - Na tacę feat. Muflon

The Cult

2010-05-11T18:01:00.005+02:00

Lifelike zawsze w cenie.

Lifelike - The Cult

Blast From The Past

2010-05-09T20:11:00.018+02:00

Darren J. Cunningham a.k.a Actress to manager labela Werk Discs, w którym to przez długi czas wydawał materiał swoich popularniejszych, odnoszących globalne sukcesy kolegów (Lukid, Zomby, Starkey, Radioclit, Lone). Jego debiutancki, pochodzący z 2009 roku krążek "Hazyville", w moim odczuciu, nie zapowiadał jakiejś wielkiej jakościowej rewolucji. Słychać było na nim echa Detroit, tanecznego Chicago, retro-futurystycznych electro eksperymentów, zarezerwowanych dla projektów pokroju Arpanet czy Der Zyklus, a miejscami nawet przyozdobiony cyfrowym brudem i elementem przypadkowości. Całość wydała mi się trochę nazbyt chaotyczna. Ot po prostu, fajnie zestawiony ze sobą zbiór szkiców i luźnych tematów, do późniejszego rozwinięcia. Oczywiście pod względem estetyki i całej garści odwołań do elektronicznej spuścizny, to i tak na tle katalogu wytwórni, znacząco się wybijała.

Drugi album "Splazsh", po części można uznać za kontynuację debiutu. Tylko po części, gdyż do całego gatunkowego spektrum po, którym poruszał się do tej pory Actress, należy dodać jeszcze, zarysowany dość wyraźnie uk funky (za sprawą przyjemnie płynącego "Always Human") i disco house'owe(?) rewiry wyczuwalne w utworze "Purple Splazsh", będącym zarazem najbardziej organicznym elementem tejże układanki. Przy próbie zdefiniowania całego tego stylistycznego eklektyzmu bądź też gatunkowego bałaganu, pewnie najwygodniej byłoby pójść na łatwiznę, wrzucając go do dostępnych już szufladek, dorzucając przedrostek "post", tworząc nową post-idm'ową, post-dubstepową czy też future-garage'ową łatkę. Oczywiście mógłbym się na to wszystko zgodzić, pod warunkiem, że całość nie brzmiałaby niczym kompilacja, starych i zakurzonych kaset.

Moje ulubione punkty tej gatunkowej eskapady:

Actress - Purrple Splazsh
Actress - Lost
Actress - Always Human

A tutaj taki mały smaczek z debiutanckiego krążka:

Funkstorung - Flavour Mix

2010-05-03T19:28:00.009+02:00

Jakiś czas temu na Percussion Lab pojawił się klasyczny mix, autorstwa duetu Funkstorung. Z tego co wyczytałem to oficjalnie ukazał się on w formie CD jakieś 8 lat temu, w porozumieniu pomiędzy !K7, a agencją Cornerstone Promotion.

Funkstorung początkiem dekady był flagowym projektem Chrisa De Luci (aktualnie wraz Phon.o, tworzącym projekt CLP) oraz Michaela Fakescha, skupionego w ostatnim czasie na solowej karierze. Set o tyle ciekawy, że bez wyraźnego klucza łączy ze sobą pozornie przypadkowy materiał: Jeru The Damaja obok remiksu "Kid A" od Radiohead, Wham! na bicie Autechre czy też "People Are Strange" Depeche Mode, w wersji live.

Tracklist

01. DJ Peabird - Chicken Run
02. Massive Attack w/ Funkstörung - Teardrop/Beat Attack
03. Autechre - Kirb
04. Sole - Sole Has Issues
05. Jeru The Damaja - Come Clean
06. Anti Pop Consortium - Monster Sex
07. Funkstörung - Grammy Winners (Video Edit)
08. Prefuse 73 - Point To B
09. Gescom - Keynell
10. Push Button Objects - Nonexistent - Keyed In By Gescom
11. André Estermann - On Screen
12. John Williams - Star Wars Main Title
13. Crunch - Toe Tic Tac
14. Lexaunculpt w/ Family Audio 1-9 - Yet Untitled/Untitled
15. Björk - All Is Full Of Love (Funkstörung Remix)
16. Speedy J - Something For Your Mind (Funkstörung Remix)
17. DJ Peabird - Boombastic Battle Plastic
18. Radiohead w/ Funkstörung - Kid A/Beat A
19. Autophonic - Outnumbered
20. Delarosa And Asora - Saigon
21. Richard Devine - Untitled
22. Gescom - Keynell (Autechre Remix 1)
23. Boards Of Canada - Pete Standing Alone
24. Funkstörung - A Bottle, A Box And A Mic
25. Depeche Mode - People Are People (Live Version)
26. Hell Interface - Trapped
27. Wham! w/ Autechre - I'm Your Man/(Scratches From) Wham Rap/Second Scout/Laughing Quarter
28. Stereolab - Refraction In The Plastic Pulse (Autechre Feebate Remix)

Funkstorung - Flavour Mix 2002

Make My Day

2010-04-29T22:55:00.015+02:00

Kilka świeżyn, wyciętych z soundtracku do dzisiejszego dnia. Tytuły w pełni oddają ich charakter, więc obędzie się bez komentarza.

Geddes & Mic Newman - Solaris (Original Mix)
Giuseppe Cennamo - Afternoon Down (Original Mix)
Tapesh - Chicago Groove (Original Mix)

Czujesz ten groove ? To dobrze.

Where Would You Be

2010-04-25T17:44:00.007+02:00

Znalazłem właśnie wideo do jednego z nowszych tracków Blake'a Baxtera (o którym pisałem przy okazji jego kooperacji z Abe Duque) nagranego tym razem do spółki z Marciem Romboyem. Blake raczej bez zaskoczenia - moralizatorski jak zawsze. Marc natomiast brzmi niczym Bodzin & Huntemann na etapie epki "Black Ice", wydanej kilka lat temu w Gigolo.

Romboya zawsze kojarzyłem z typowo tech-house'owymi produkcjami. Epka "Elif" czy chociażby "Eurasia" nagrana wspólnie z Guiem Borrato do tej pory była dla mnie pewnym wyznacznikiem jego stylu. Tutaj surowo i twardo, a i narracyjnie skojarzyło mi się to trochę nawet z "One Night In New York City" by The Horrorist. Check it.

The Chameleons

2010-04-21T12:34:00.003+02:00

Nasze blogowe credo, na które lubię się powoływać, mówi, że nie mamy żadnych muzycznych ograniczeń. ostatnio było tu bardzo housowo, szczególnie jeśli chodzi o moje wpisy. Tak, płyniemy z prądem koniunktury, i nie robimy sobie z tego powodu zarzutów. Pamiętam jednak głosy, które pytały czy poruszę wątki gitarowe, w końcu kiedyś w tym siedziałem po uszy. Obiecywałem że to zrobię, długi czas jednak zwlekałem, sam nie wiem czemu, bo tematy które mógłbym poruszyć, same wysypują mi się z rękawów. A więc do rzeczy!

Moment! Zanim jednak zacznę, mała dygresja, która będzie rodzajem wprowadzenia. Uwielbiam te wszystkie dziennikarskie porównania w recenzjach (nie tylko muzycznych) w stylu: "polska odpowiedź na" czy "xxx jest yyy XX wieku/". Ostatnio właśnie natknąłem się na tego typu stwierdzenie w kontekście The Chameleons. Jakiś zespół czy tam pojedynczy twórca, nie pamiętam kto (daję słowo!), został określony jako The Chameleons XXI wieku. I tu dochodzimy do sedna sprawy i jednego z powodów dla którego o nich wspominam.

Jeśli byśmy otworzyli szufladę z etykietą "the most underrated and oversenn band of the 80's" to myślę, że na wierzchu znaleźlibyśmy The Chameleons. To jedna z tych kapel, która mimo że nie odniosła sporego medialnego sukcesu, to pośród fanów i wyrobionych słuchaczy ugruntowała swoją pozycję na poziomie artystycznym. To znów jeden z tych zespołów, który mimo, że nie był na ustach wszystkich, to zapewne przetarł pewne szlaki i zainspirował wielu innych muzyków. A że świat o nich zapomniał? Nie ma co się zżymać, taki sam los podzieliła masa innych twórców. Ważne, że możemy dziś o nich przypomnieć.

The Chameleons powstali w 1981 roku. Dość niefortunnie wstrzelili się w tamtą dekadę. Trochę za późno na post-punk, bo ich debiut wychodzi dopiero w 1983. Nie wiem, czy będzie to przewrotne stwierdzenie, jeśli napiszę, że kontrowersyjna śmierć Curtisa nadając Joy Division status kultowy, zaszkodziła innym zespołom, na przykład takim The Sound, o których na pewno niebawem tutaj jeszcze wspomnę. Nie umniejsza to wielkości JD, ani tragicznej śmierci ich lidera, ale w pewien sposób usunęło w cień inne interesujące zespoły. Z drugiej strony było dla The Chameleons za wcześnie na dream-pop czy shoegaze i choć mogą być całkiem słusznie nazywani jednymi z pionierów tego brzmienia, to erupcja na scenie nastąpiła dopiero pod koniec lat 80tych. W szczytowym momencie ich kariery w połowie lat 80tych, rynek muzyczny zalany był syntezatorowym popem, a na gitarowym podwórku władali The Smiths, a jednocześnie całkiem śmiało wychylały się kapele, których brzmienie podsumowano na wydanej przez NME składance C86 (pierwsze wydawnictwo Primal Scream!).

Klasyczny okres The Chameleons to lata 1981-1987, w tym czasie wydali swoje trzy najważniejsze płyty. Powrócili na początku poprzedniej dekady, ale nawet mimo sprzyjających warunków w postaci post-punkowego revivalu, obeszło się bez echa i stanęło na umiarkowanej liczbie koncertów i prasowych wzmiankach, choć jakośc nowych wydawnictw nie spadła. Przyznam się jednak, że nie znam za dobrze tej późniejszej twórczości, wolę te starsze dokonania, w szczególności zaś debiut. "Script Of The Bridge" bo taki nosi tytuł pierwsza płyta, mimo przestrzennych gitar i syntezatorów, dodatkowo rozbudowujących brzmienie, ma w sobie sporo rockowej surowości, a jednocześnie post-punkowy niepokój i drżenie. Jak na moje ucho, produkcja płyty jest naprawdę fachowa i wydobyła to specyficzne napięcie i nostalgię, właściwe ich muzyce.

Bardzo dużo wnosi też charakterystyczny głęboki, pełen pasji wokal Marka Burgessa oraz jego mroczne i często ironiczne teksty. Innowacją była rozłożenie melodii na dwie gitary, w ten sposób, że jedna była mocno modulowana efektami typu delay czy chorus, druga zaś cięła bardziej klasyczne riffy. Tą formułę rozwijali na kolejnych dwóch płytach "What does it mean basically? i "Strange Times", choć ich brzmienie stawało się coraz bardziej wyszlifowane i bardziej melancholijne. Wszystkie trzy albumy zostały świetnie przyjęte przez krytykę, zespół jednak rozpadł się po śmierci managera w 1987 roku.

The Chameleons - Second Skin

The Chameleons - Return Of The Roughnecks

The Chameleons - Soul In Isolation

Pzdr.

Stadtkind

Burzum

2010-04-03T18:44:00.007+02:00

Burzum to jednoosobowy twór-legenda. Dziecko Varga Vikernesa, zwanego Grishnackiem. Właśnie wydał swój pierwszy od 1994 roku black metalowy album, zatytułowany „Belus”. Jeszcze przed pojawieniem się zyskał on miano kultowego, jak z resztą wszystko co wychodziło spod palców tego dziwacznego osobnika.

Vikernes mógł znów wydać gitarową płytę gdyż… tej zimy opuścił po kilkunastoletniej odsiadce, więzienie w Trondheim. Człowiek, którego nazwisko od lat w Norwegii budzi grozę jest jednocześnie jedną z najważniejszych postaci bezkompromisowego black metalu. Jego wizjonerem, używającym na początku lat 90. gitarowych przesterów, a po latach słyszanych na płytach Radiohead, Mogwai, Sevage Republic czy Sigur Ros.
Już jego pierwsze płyty przykuwały uwagę – brzmienie znacznie różniło się od wydających w tym samym czasie Morbid, Agathokles czy Mayhem. To właśnie z tym ostatnim zespołem wiążą się losy Varga. Jeden z muzyków Mayhem – Euronymous – współpracował przy tworzeniu najlepszej płyty Burzum, zatytułowanej „Filosofem”.Współpraca obu ziomków zakończyła się tak, że korpus Euro. przebiło dwadzieścia parę pchnięć nożem, zadanych przez Vikernesa…

Varg trafił na kilkanaście lat do więzienia, gdzie miał możliwość nagrania dwóch ambientowych albumów. To jednak ciągle „Filosofem” była niedoścignionym wzorem, najbardziej progresywnym albumem wytyczającym własny styl Burzum. Tempo zostało spowolnione do granic możliwości. Do tego psychodeliczny szum gitar, ledwo słyszalne klawisze oraz perkusja brzmiąca jak zza ściany. Smaczek stanowiła też warstwa graficzna w postaci wkładki zawierającej grafiki norweskiego artysty - Theodora Kittelsena.

Nowa płyta „Belus” nawiązuje do „Filosofem”. Pojawiają się również, przearanżowane na gitary i bas, wersje ambientowych kompozycji .Nie ma tu zbędnych melodii i rozbudowanych aranżacji. Jest za to surowość, prostota i ciężar połączony z elementem psychodelii - tak charakterystyczny dla tego projektu.

Mroczniej już nie będzie.

Burzum - Dunkelheit
Burzum - Kaimadalthas Nedstigning

Cisco Kid

2010-03-29T21:45:00.008+02:00

Cisco Ferreira aka The Advent to już ikona światowej sceny techno, a i spora chluba dla portugalskich zajawkowiczów, ceniących sobie bezkompromisową schranzową jazdę nad klikowo-minimalowe pitu pitu. Zawsze postrzegałem go jako gatunkowego purystę oscylującego gdzieś pomiędzy surowym electro (mój ulubiony album "Time Trap Technik" wydany nakładem Gigolo) , a tym najgorszym, gęsto zapętlanym, europejskim techno (Dave The Drummer, Chris Liebing, Samuel L Session).

Ku mojemu zaskoczeniu Cisco popełnił całkiem udany edit "Bille Jean", nie rezygnując z wypracowanej przez siebie konwencji. Hard as fuck.

Michael Jackson - Bille Jean (The Advent Edit)

Medication/Stay King

2010-03-29T02:22:00.004+02:00

Już od kilku dni śmiga po sieci nowe video Andreasa Tilliandera, promujące jego epkę dla Adrian Records. Kwintesencja przestrzennego techno (z wyraźnymi wpływami dubstepu), w wersji urban. Thumbs up!

Literal videos

2010-03-24T23:27:00.003+01:00

Ostatnio dowiedziałem się, że technika odtwarzania fragmentów nagrań od tyłu nazywa się backmasking. Zjawisko stare jak świat, o pardon!... jak muzyka szatanistyczna. Najczęściej bowiem domniemano, że zespoły rockowe ukrywały w ten sposób wersety wychwalające szatana. Najbardziej zn gdyany przykład to "Stairway to Heaven" Led Zeppelin, które puszczone od tyłu miało zawierać frazę: "It's my sweet Satan!". Pink Flyd zadrwili z tego na płycie The Wall. Numer. We fragmencie "Empty Spaces" puszczonym od tyłu można było usłyszeć słowa gratulacji dla słuchacza, że odkrył tą zaszyfrowaną wiadomość. Ponoć Eminem też się w to zabawił w kawałku "My name is...". Sprawdźcie sami, ja się dobrze bawiłem słuchając odwróconych wersji "Plus i minus" Kalibra 44 czy "Mojego domu" Feela.

Niedawno jednak natrafiłem na coś lepszego: literal videos. Pamiętacie te czasy, gdy byliście dziećmi, nie znaliście angielskiego, a pewien utwór zabijał wam ćwieka w głowie? Jednak mimo wysiłków, nie szło zrozumieć co oni tam śpiewają, więc naśladowało się fonetycznie śpiewany tekst, jak dzieci które podczas zabaw w wojnę na podwórku krzyczały "sznela! sznela!". Swoją drogą pamiętam wakacje, gdy w radiu śmigało "Youth Of The Nation" P.O.D. i musiałem wszystkim tłumaczyć, tekst refrenu i wyjaśniać wymowę, jednocześnie przekonując, że nie jest to "niu bananejszon" (new bananation).

Za sprawą literal videos, sprawa staje się jasna. Nawet jeśli nie wiemy o czym jest tekst, to wszystkiego możemy dowiedzieć się z klipu. bo słowa utworu jedynie opisują akcję. Sam koncept jest bardzo sprytny, takie odwrócenie procesu twórczego: najpierw kręcimy klip, a potem do niego nagrywamy kawałek. Oczywiście, to o czym piszę, to po prostu przeróbki starych nagrań, wszystko w fromie żartu, ale jakże udanego! Na zachętę dwa przykłady utworów, które pewnie świetnie znacie z radia. A co by było, gdyby po latach dowiedzieć się, że te utwory naprawdę traktowały tych pierdołach. Zabawna wydaje mi się myśl, gdyby po latach nieświadomego słuchania, dowiedzieć się, że te utwory traktują o takich pierdołach? Z drugiej strony, nie jest tak?

Pzdr.
Stadtkind.

Oneothrix Point Never

2010-03-24T19:35:00.005+01:00

Nowojorczyk Daniel Lopatin aka Oneohtrix Point Never komponuje syntetyczne New Age’owe kolaże odarte z tandetnej ezoterycznej chmurki. Zamiast płaskiej ideologii dosięga nas złożona fala rozbitych dźwięków S-F, darkwave, abstract, noise, drone wydobywających się ze szlachetnych urządzeń Rolanda, Juno-60 etc. Regularne wydawnictwa Oneohtrix zdają się być soundtrack’ami do nieistniejących filmów z przeszłości przy których palce maczał kwaśny Giorgio Moroder.

Istnieje duże prawdopodobieństwo, że co drugi scjentolog na terenie USA mógłby z satysfakcją sięgnąć po rewelacyjny LP Oneohtrix „Rifts” (2009); ostatni dwupłytowy materiał w coraz bogatszej dyskografii Lopatina.

Onethrix Point Never - Woe is the Transgression I

TOPP Mix 04 - Zambon

2010-03-21T20:25:00.027+01:00

Nie zwalniamy... jedziemy dalej. Tym razem przedstawiamy wam wysokojakościową house'ową miksturę, którą przygotował dla was, nie kto inny jak zapracowany reprezentant Poznania - Zambon.

Zambon wtłoczył w ostatnich miesiącach trochę życia w naszą krajową scenę editową, biorąc na warsztat chociażby klasyki Budki Suflera, The Cure czy Franka Kimono i poddając je gustownej obróbce, nadał im zupełnie nowe oblicze. Ilość jego produkcji wypuszczonych w ostatnim czasie, czyni go z pewnością jednym z bardziej zapracowanych artystów, na naszym lokalnym podwórku.

Nowy gorący trend AD 2010 ? Miejmy nadzieję, że będzie to edit od Zambona.
Kibicujemy.

Tracklist:

1. Mark E - Codesall Junior
2. House Of House - Rushing To Paradise (Dj Harvey Remix)
3. Runaway - The Fire Below
4. Cheek - Venus (Pepe Bradock's Saucy Precog Remix)
5. Acid Washed - General Motors, Detroit, America (King Of Kong's Hell in Paradise Remix)
6. In Flagranti - Ex Ex Ex (Andrew Butler Remix)
7. Jazzanova - I Can See (AliOOFT & Telford Father House Dub)
8. Omar-S - 100

TOPP Mix 04 - Zambon
TOPP Mix 04 - cover (300dpi)

Zambon na SoundCloud
Zambon na Myspace
Kosmiczne Pyry od Zambona

Spiritual Front

2010-03-19T22:07:00.004+01:00

Ci włoscy zawodnicy o swojej muzyce mówią "nihilistyczny pop",choć wśród fanów przyjeło się także określenie "mafia folk". Wydany w 2006 roku album „Armageddon Gigolo” (praktycznie każdy utwór z tej płyty miażdży!) zapewnił im niesamowity rozgłos, a sam band od wydania tej płyty jest praktycznie cały czas w trasie.

Wprost przyznają się do inspiracji Morrissey’em, Morricone, na nowo wylansowanym Johnnym Cashem czy…. Robertem De Niro, często traktując film „Wściekły Byk”, za wizualne tło podczas koncertów. Jako ulubione polskie zespoły wskazują Honor i Konkwista 88. Sami brzmią jak wyluzowana wersja Nicka Cave’a czy Leonard Cohen grający na weselu…

Nihilizm przejawia się w tekstach, jednak bez pompatycznej egzaltacji własnego ego. Jeśli Simone (wokalista) śpiewa o miłości to tylko „through vaseline”. A że od paru lat jesteśmy z chłopakami dobrymi przyjaciółmi to mogę potwierdzić że żyją tak, jak o życiu śpiewają.

Spiritual Front - Ragged Bed
Spiritual Front - Slave

Riva is a Starr!

2010-03-18T20:50:00.002+01:00

Moja fascynacja Riva Starrem zaczęła się już jakiś czas temu, a mój podziw dla niego wciąż rośnie. Nic dziwnego, że typuje się go na jedną najgorętszych postaci sceny klubowej w 2010 roku. W telegraficznym skrócie przedstawmy jego karierę. Wydawnictwa dla Southern Fried, Dirty Bird i Made To Play, jedna płyta długogrająca na koncie, masa bookingów na całym świecie i cała seria znakomitych remiksów. Z taką częstotliwością, trzymając nieustannie wysoki poziom, wydają chyba jedynie Diplo i Laidback Luke. W dodatku, trzeba zauważyć w jak wielu brzmieniowych niszach Riva Starr się odnajduje. Od zabaw z folklorem i congosami, przez podszyty basem electro/tech house, po rzeczy z pogranicza deep i disco.

O tej wszechstronności świadczy wspomniane wyżej LP pod wiele mówiącym tytułem "If life gives you lemons, make lemonade". Zdaje się też, że jego flirt z Bałkanami osłabł, ostatnio bowiem zdradza coraz większe zainteresowanie klasycznym housem. Na dowód ostatni numer ze wspomnianej płyty, nieprzypadkowo nazwany "Tribute", jest bowiem parafrazą "Can You Fell It" i jednocześnie hołdem dla Mr. Fingersa.

Po daniu głównym, jako deser polecam bardzo sympatyczny bootleg Fatboy Slima:

Fatboy Slim - Praise You (Riva Starr Remix)

Sprawdźcie też jego Essential Mix dla BBC Radio 1. Jest tam cała masa perełek, począwszy od nowego materiału Renaissance Man, przez "OWN" Adama Porta i Sante, a którym sam Riva pisał, że będzie to hit nadchodzącego lata, po pierwsze wydawnictwa jego własnego labelu SNATCH!. Nie będziecie się nudzić przez te dwie godzinny. Zresztą z tym gościem nie można się nudzić!

Pzdr.
Stadtkind

Disco Rout

2010-03-10T22:04:00.009+01:00

Przypomniałem sobie o nim przy okazji zestawienia "Top 100 tracks of the '00s" na Resident Advisor i wydaje mi się, że jego obecność tam, byłaby jednak wskazana. "Disco Rout" jest póki co największym obok "Space Invaders Are Smoking Grass" od I-F, masowym sukcesem holenderskiej sceny electro.

Sam Legowelt był zaskoczony całą wrzawą wokół kawałka i przyznał, że ten track jest dla niego po prostu słaby. Do tego stopnia słaby, że zrezygnował również z zamieszczania go na swoim debiucie "Pimpshifter", wydanym w 1998. Utwór przeleżał więc jeszcze trochę czasu w domowym archiwum, za nim oficjalnie ukazał się na kompilacji Ghostly International, a następnie na kilkunastu innych, electro i synth-popowych składankach. Supportowany ostro przez Svena Vatha doczekał się sporej promocji w postaci wideoklipu oraz spójnej wizualnej otoczki, inspirowanej amerykańskim designem lat 50.

Teraz już może nieco zakurzony, lecz cały czas fajnie oddaje ducha electro z początku dekady, kiedy to prym wiodła Miss Kittin, trzymając pieczę nad europejskim electro-clashem.

(Prze)gadany house

2010-03-10T21:36:00.003+01:00

Zawsze o tym wiedziałem, ale jakoś nie mogłem sobie tego do tej pory nazwać. Pomógł mi Barto, który komentując remiks "United Groove" L-Visa 1990 autorstwa Sound Pellegrino Thermal Team, użył stwierdzenia "powrót gadanego housu". Tak, to określenie tu pasuje. Zawsze fascynowała mnie narracyjność housu, recytowane frazy, momentami zahaczające o story telling. I nie mam w tym momencie na myśli słodkich jak cukierek tekstów w stylu: "House music will never bring you down, leave everything behind, and dance to the beat...". House bywa czasami jak pigułka prozaku, innym razem opowiada bardzo ciekawe historie, mniej lub bardziej patetyczne czy też humorystyczne. Zresztą po co ja o tym piszę, sami pewnie doskonale tym wiecie.

Zastanawiając się, skąd się ta tradycja wzięła, odwołam się do jednego z moich poprzednich postów. Nie będę zgrywał specjalisty, ale podejrzewam, że wywodzi się po części ze "spoken word poetry", która była w dużej mierze domeną czarnoskórych, po części też pewnie z rapu. Jeśli moje domniemania są niesłuszne, to proszę poprawcie mnie. Kombinacja słów i repetywnej muzyki, przerodziła się w specyficzny gatunek muzyki klubowej. A wszystko przez tego przeklętego Jacka!

Marshall Jefferson to guru. "Mushrooms" to klasyk. Ten kawałek wziął na warsztat Justin Martin, kolega Clauda Von Stroke'a z Dirtybird i dał mu zupełnie nowe brzmienie. Można odlecieć!

Drugi z przykładów, to świetny vocal mix Nicka Holdera. Enjoy!

Roland Clark - Family (Nick Holder Vocal Mix)

Pzdr.
Stadtkind

No Relief

2010-03-06T19:30:00.004+01:00

Kanadyjczyk Arthur Oskan urwał mi tym remixem dupę. Oficjalna premiera 9 marca.

Pete Grove - No Relief (Arthur Oskan Remix) by Arthur Oskan

After Love

2010-03-03T23:31:00.003+01:00

Make me feel...

Closer Musik - Ride

Foremost Poets!

2010-03-03T11:21:00.005+01:00

Pamiętacie ten przeszywający głos z kawałka "Moonraker", który zaczynał się od frazy "Please do not be alarmed"? Jego właścicielem jest Noble John Ali aka John Holiday ukrywający się również pod aliasami Foremost Poets i Johnny Dangerous, postać o tyle kultowa co intrygująca.

Na początku lat 90tych rzucił podwaliny pod deep house, tworząc mariaż future funku i spoken word. W 1990 Nu Groove/SBK Records wypuszcza "Reasons To Be Dismal", który mocno namieszał w amerykańskim podziemiu. 3 lata później, już jako Johnny Dangerous uderza z numerem "Problem n°13 (Beat That Bitch With A Bat)" i znów zrobiło się o nim głośno (swoją drogą to całkiem sympatyczny utwór na zbliżający się dzień kobiet). Numer ten ostatnio sparafrazowali Claude Von Stroke i Justin Martin jako "Beat That Bird" w nawiązaniu do swojej wytwórni Dirtybird.

Po tym sukcesie John znika na kilka lat z muzycznej sceny. Jak widać jednak lubi spektakularne powroty, bo w 1998 roku wydaje dla Soundman on Wax "Moonrakera". Kolejny hit , który staje się chyba jego najbardziej znanym kawałkiem. Pod koniec lat 90tych serwuje jeszcze serię remiksów, vocal miksów czy acapelli, które ugruntowują jego pozycję na scenie. Wtedy skręca w stronę R 'n' B i Hip Hopu by sprawdzić swoje umiejętności w tych muzycznych rejonach.

W 2008 znów, tym razem w kolaboracji z Louie Vegą, nagrywa kolejne dwa szlagiery: "New York City" (ile to już od powstało dla tego miasta...) i "London Roots". Jak przeczytałem, obecnie wydaje masę white labelowych remiksów takich artystów jak Rick James, Marvin Gaye, Stevie Wonder, Enya, Dr Buzzard, The Peech Boys, San Ilya czy Outkast. Współpracuje też z postaciami jak: Dennis Ferrer, Crystal Waters, Henri Kohn, Quentin Harris.

Poeta, producent, pisarz, wokalista, DJ, inżynier i reżyser filmowy... Pamiętajcie!

"There may be many Johnny Dangerous', but there's only one Foremost Poets".

Kerri Chandler - Bar A Thym (Foremost Poets Vocal Edit)
Foremost Poets - Moonraker (Magik J's Back To My House Remix)

Pzdr.
Stadtkind

Minimalna Prawa

2010-03-01T23:45:00.006+01:00

Tak, mogę zakomunikować wszem i wobec, że jestem dzieckiem Rozgłośni Harcerskiej. To dzięki niej, niespełna 10 lat temu miałem okazję obcować z tym wybredniejszym techno serwowanym przez takie labele jak Perlon, Onitor, Mille Plateaux czy Force. Praktycznie każdego dnia w prime timie byłem w stanie natrafić na techno świeżyny z detroit, pokroju Jeffa Millsa czy Plastikmana, skonfrontowane z Doniem i Liberem. Coś niesamowitego.

Od 2001 roku byłem wiernym słuchaczem audycji Minimalna Prawa prowadzonej przez tenże kolektyw. Była to dla mnie jedna z niewielu szans na zapoznanie się z nowościami ukazującymi się, w tamtym czasie jedynie na winylach. DJ GIGI nie przerywał audycji zbyt wieloma dżinglami. Wiedział, że kaseciaki poszły w ruch. Był to swoisty rytuał. Wszystkie audycje zgrywane "jamnikiem" były następnie skutecznie zajeżdżane walkmanem Sony, w drodze do szkoły. Po latach zdecydowałem się odświeżyć swoją wiedzę na temat tamtego okresu i przeszukiwałem tematyczne fora w poszukiwaniu podobnych zajawkowiczów. Okazało się, że wielu ludzi spogląda z podobnym sentymentem w tamten okres. Sporo ludzi było w stanie przekonwertować posiadane na kasetach audycje do formatu mp3 i publicznie je udostępnić.

http://media.minimalnaprawda.com/index.php?path=on-air/

Z tej właśnie strony możecie pobrać radiowe rippy audycji nadawanych w śp. Rozgłośni Harcerskiej. Jest Mic Ostap, jest Echoplex, Pejot, Substance(!)... lista naprawdę imponująca. Ludzie, którzy dyktowali warunki wiele lat temu, kształtując zarazem młodzieńcze gusta.

This Is A Lonely Beat

2010-03-01T19:55:00.008+01:00

John Daly to dla mnie stosunkowo nowe odkrycie. Niby konwencjonalny deep house z jasno zarysowanym beatem, klimatem przypominający mi trochę ostatnie dokonania chociażby takiego Tony'ego Lionni. No ale przecież nie o jakieś wysilone nowatorstwo w tym chodzi, kiedy to w tej estetyce zrobione zostało już chyba praktycznie wszystko, a i ciężko jest powiedzieć coś nowego, zachowując gatunkowe granice.

Z ostatniego numeru brytyjskiego DJ Maga dowiedziałem się, że John Daly jest aktualnie najpopularniejszym irlandzkim twórcą techno/house, odnoszącym sukcesy na skalę światową. To chyba powinno wystarczyć.

John Daly - This Is A Lonely Beat (Original Mix)

Arne Weinberg - Eclectic Spiral

2010-02-28T19:30:00.002+01:00

Urzekło mnie już jakiś czas temu. W połączeniu z video jeszcze mocniejsze.

Levon Vincent

2010-02-25T14:50:00.005+01:00

Levon Vincent jest z Nowego Jorku. Ta informacja wystarczyła mi, by się nim zainteresować. Dobrze, zgrywam się w tym momencie, ale czy na was nie działa magia tego miasta w podobny sposób? Gdy dowiaduję się o istnieniu jakiegoś twórcy i odkrywam, że pochodzi lub jest związany z Nowym Jorkiem, czy dajmy na to ze Berlinem, to od razu, nawet jeśli nieznacznie, zmienia się moja perspektywa spojrzenia. Ja wiem, że to czysto stereotypowe myślenie, ale przecież nasze subiektywne oceny w dużej mierze opierają się na całych zespołach skojarzeń, a komu z nas Nowy Jork nie kojarzy się pozytywnie?

Właściwie to przyjrzałem się bliżej sylwetce Levona Vincenta po jego występie w Warszawskiej Tombie Tombie aka Usta Mariana. Pierwszy numer na jaki trafiłem to było "These Games" i od razu zostałem kupiony. Okazało się, że gość zajmuje się muzyką tak długo, ile ja mam lat. Zakładam, że zna nowojorską scenę od podszewki, skoro bawił się u boku Nickiego Siano czy Frankie Knucklesa. Czytając jego wypowiedzi dowiaduję się o "pre-Guliani dance-friendly 90's", zaś "the latter half of the 90s was pretty weak in Ny". Wtedy właśnie Levon zajął się zgłębianiem technik produkcji.

Początek ostatniej dekady to dla niego nowy rozdział. Zakłada własną wytwórnię MoremusicNY i wydaje swój pierwszy deep housowy numer. Obecnie należy do ekipy Underground Quality, wydaje dla Deconstruct Music oraz prowadzi swój własny label Novel Sound. Należy do świata, który mi jako młodemu wilczkowi na scenie, jest wciąż obcy. Wydawnictwa na winylach, umiarkowana promocja, brak blogowego zamieszania czy manipulowania wizerunkiem - tylko house! Brzmi anachronicznie? To chyba esencja tego w kulturze anglosaskiej nazywa się "generation gap".

Produckje Vincenta to house, techniczny, lecz jednocześnie głęboki, z hipnotycznym groove. Surowe, nieco metaliczne brzmienie, pełne jest aluzji do klasyki gatunku, brzmiąc intrygująco i nowocześnie. Może to po prostu kwestia postępu technologicznego w produkcji, także dziś wszystko brzmi głośniej i dynamicznej, pozwalając częściej wyłapywać smaczki, które niegdyś dochodziły do głosu tylko przy odpowiednim nagłośnieniu, a może mi się tylko wydaje.

Na zaostrzenie apetytu wspomniane "These Games".

Levon Vincent - These Games

Pzdr.
Stadtkind.

P.S. Gość się naprawdę fajnie nazywa!

Dj Sneak

2010-02-22T19:50:00.025+01:00

Jakiś czas temu Tomek pisał o drugiej płycie Paula Johnsona. Czytając posta postanowiłam wrócić do tego wydawnictwa, które to następnie stało się pretekstem do przyjrzenia się innej ważnej postaci „drugiej fali” producentów Chicagowskiego house’u – DJ’owi Sneakowi. Do niedawna początek jego kariery kojarzyłam z rokiem 1997 i singlem „You Can’t Hide From Your Bud” oraz poprzedzającym go „Psychic Bounty Killaz” wyprodukowanym razem z Armandem Van Heldenem. Tymczasem Sneak na wypracowanie swojego unikalnego funky-house’owego stylu pracował już od 1992 roku tworząc dość eklektyczne wydawnictwa.

Pierwsza 12-calówka („Sneaky Traxx”) wydana przez Defiant w 1993 roku, choć kluczowa dla późniejszej twórczości dj’a, bardzo nieznacznie ją przypomina. „Muted Jazz” to fantastyczne wykorzystanie jazzowej stylistyki i wokali. „Work It” mogłoby wskazywać, że Sneak zajmie się nie housem a techno, albo przynajmniej tech-housem. Elementem, który zwraca uwagę w tym kawałku jest charakterystycznie rwany beat, zapożyczony od Steve’a Poindextera, który wyraźnie słychać również na kolejnej EP-ce Sneaka - „Beetz-N-Noizez” (np. "Fear The World"), a który później zmodyfikował dla własnych potrzeb – produkując bardziej disco-house’owe brzmienia nadał mu funkowy rys. Dopiero na pierwszych wydawnictwach dla Cajual Records uderza w disco, funk, momentami proto-french-touch pokroju Motorbassa. Na EP-ce „Blue Funk III” z 1995 r. Sneak pokazał zupełnie inne oblicze łącząc moroderowski syntezator z acidowymi i hard-housowymi wstawkami (teraz wiadomo na kim wzoruje się Top Billin), jednak szybko i spektakularnie powrócił do disco, dorabiając się pierwszego hitu – „All Over (My Face)”, zbudowanego na samplu z kawałka Loose Joint’s (który wcześniej wziął sobie na warsztat również Larry Levan). „Platforms E.P.” i "Platform E.P. Vol. 2" to przybliżające brzmienie Sneaka do obecnego kształtu wprawki w inkorporowaniu disco do house’u, natomiast pewne odejście od tej drogi widać na „Polyester E.P.” gdzie dj próbuje swoich sił w minimalu. Wychodzi mu to całkiem nieźle, o czym świadczy znakomite „Show Me The Way”. W 1996 r. Sneak zanotował całkiem udany flirt z tribalem ("Drums Are Us"), jednak rok ten przyniósł również jeden z ciekawszych singli w jego karierze. To co wyróżnia „Latin Seoul”, to wsamplowane piszczące gitarowe loopy – zabieg, który zastosował na równi z Daft Punk. Tu dochodzę do punktu, z którego wyszłam i w którym Sneak zaczął być zaliczany do pierwszej ligi producentów Chicagowskiego house’u.

DJ Sneak - You Can't Hide From Your Bud
DJ Sneak & Armand Van Helden - Psychic Bounty Killaz
DJ Sneak - Muted Jazz
DJ Sneak - Work It
Steve Poindexter - Short Circuit
DJ Sneak - Fear The World
DJ Sneak - Funky Enuf
DJ Sneak - Message Of Love
DJ Sneak - Disco Erotica
DJ Sneak - Brain Breeze
DJ Sneak - All Over (My Face)
DJ Sneak - Wanna Sing
DJ Sneak - Night At The Disco
DJ Sneak - Show Me The Way
DJ Sneak - Drums Are Us
DJ Sneak - Latin Seoul

TOPP Mix 03 - The Loveliers

2010-02-11T20:46:00.003+01:00

"Idea była prosta. Jesteśmy dziećmi dekady Billa Clintona, to ona nas uformowała, więc składamy jej hołd. Oldskoolowe techno i acid house z nieodłącznymi Rolandami wieńczy freestyle'owa końcówka w postaci współczesnych, nawiązujących do eurodance, pełnych melancholii Museum of Bellas Artes oraz bogów najntisowego eklektyzmu, czyli Coldcut. Energia, siła, nowatorstwo - z tymi pojęciami kojarzyć nam się będzie ówczesna, choć dla The Loveliers nadal aktualna, nośna i wpływowa muzyka."

Tracklist:

01. D'Marc Cantu - Another Number (Crème Organization 2009)
02. The Shamen - Possible Worlds (Stick) (Coma Records 1991)
03. Phuture 303 - Phuture 303 Found It (Metronome 1996)
04. E-Dancer - Velocity Funk (Planet E 1998)
05. Skinny Puppy - Chainsaw (Josh Wink Remix) (Nettwerk Records 1998)
06. Elektrochemie LK - Schall (Confused Records 1996)
07. Fast Eddie - Acid Thunder (D.J. International Records 1988)
08. Lucid Dream - Cyber Freedom (A13 1997)
09. Wolfgang Voigt - Discoschleifen 2000 (Profan 1998)
10. Museum Of Bellas Artes - Who Do You Love (Force Majeure 2009)
11. Coldcut - Timber (Ninja Tune 1997)

TOPP Mix 03 - The Loveliers

TOPP Mix 03 - cd cover (300dpi)

Sorrow And A Cup Of Joe And The Pinch Of Poll

2010-02-02T23:17:00.001+01:00

Przypomnę skądś się wzięła nazwa naszego bloga. A sam numer, przypomniało mi podsumowanie 100-tu najlepszych utworów minionej dekady, napisane przez magazyn Resident Advisor. Jest też osobne zestawienie uwzględniające albumy. Całość daje do myślenia. Linki poniżej:

RA POLL: TOP 100 TRACKS 2000 - 2009
RA POLL: TOP 100 ALBUMS 2000 - 2009

Pzdr.
Stadtkind

DJ Drama & Soulja Boy - Gangsta Grillz

2010-02-02T17:24:00.006+01:00

Nie to, że się jakoś specjalnie ekscytuje. Pewnie gdyby nie całkiem pochlebna recenzja w The Wire (cóż za zaskoczenie!) pewnie do tej pory nie odważył bym się tego mixtape'u przesluchać konsekwentnie, od początku do końca. DJ Drama tym razem zaprosił do współpracy Soulja Boya, który przy pomocy takich graczy jak m.in. Oj Da Juiceman, Gucci Mane, przez około godzinę próbuje zainteresować słuchacza niebywale kolorowymi historiami z życia dziwiętnastolatka.

Soulja Boy rzekomo "back to the business", wnioskuję więc, że plyta ta miała stanowić powrót do formy, pokazując zarazem znaczący progres, szlifującego swój warsztat rapera. Na "Gangsta Grillz" dalej sporo tendencyjnych "fruity loopsowych" crunków ( ("Go Ham","I Got Mojo) z których do tej pory słynął.. Mimo to w kilku miejscach całkiem miło się zaskoczyłem, słysząc pobrzmiewające grime'owe patenty ("What You Know"), zabawy z akcentowaniem na końcowe wyrazy czy motywy i zagrywki których z pewnością bym się po nim nie spodziewał (patrząc zwłaszcza w odniesieniu do jego dotychczasowych tworów).

Imho, takie trzy highlighty tego krążka, prezentujące jakieś tam skillsy i jakieś tam pomysły. Pierwszy z nich łechta mnie wyjątkowo mocno. Dwa pozostałe - raczej na pół gwizdka.

Soulja Boy Feat. JBAG - What You Know
Soulja Boy Feat. Gucci Mane - Bands
Soulja Boy - POW

Massive Bass Attack

2010-01-14T19:42:00.010+01:00

Kto jeszcze pamięta solowe kawałki autorstwa Phon.o ? Przez cały czas kojarzony głównie z labelem Shitkatapult, w którym wydawal swoje kluczowe produkcje. Mowa tutaj przede wszystkim o albumie "Burn Down The Town", wypuszczonym 5 lat temu... aż proszącego się o reedycję. Sam label Shitkatapult dosyć wyraźnie ewoluował. Apparat stał się emo. T Raumschmiere przypomniał sobie o swoich punkowych korzeniach, dopuszczając się kooperacji m.in z wokalistką Guano Apes. Fenin robi głębokie techno w duchu Jah. Oczywiście nie ma w tym nic złego, bo Shitkatapult to przecież ponad 10 lat elektronicznej historii i w przeciągu tak długiego odcinka czasu, wcale nie trudno o niespodziewane zwroty akcji i wszelakie stylistyczne metamorfozy. Nasz przyjaciel Phon.o, debiutując w barwach Cytrax napierniczał rasowe, glitchowe techno, płynnie przenikając struktury IDM (?), Dubu, zahaczając miejscami o dźwiękowy (no danceable) eksperyment. Wspomniany na początku album "Burn Down The Town" wydany w 2005 roku, był w zasadzie dla niego nowym muzycznym etapem. Mocarny bas, cięte wokale, łamany beat spowodowały, że internetowi spece od wszystkiego, zaczęli się głowić nad prawidłowymi tagami dla tejże muzyki. Wielu zdecydowało się wrzucić go do bezpiecznej szufladki "abstract", no bo przecież trochę to za szybkie jak na hip-hop, a z drugiej strony, niebezpiecznie taneczne jak na "poważne eksperymenty z rytmicznym hałasem".

Phon.o, bierze znikąd dialogi, które miksuje z bliżej nie zidentyfikowanymi dźwiękami i przyozdabia melodiami, których nie jesteś w stanie zanucić. Dobrze się przy tym wszystkim bawi, na dowód czego zamieszcza na YouTube fragmenty filmów, w których z łatwością wygrywa przy pomocy klawiatury MIDI, ultra fajne akordy.

Aktualnie skupiony jest na swoim projekcie CLP, tworzonym wraz z Chrisem De Luca (half of Funkstorung). To w sumie ciekawe zrządzenie losu bo sam Chris przy okazji albumu "Appetite For Distruction" brzmiał niczym hip-hopowe Autechre, dając przy okazji upust swojej fascynacji eksperymentalnym rapem i glitchem.

Świeżutki remix. Floor killer, future garage, czy coś...

Robert Koch - Gorom Sen (Phon.o Remix)

Delsin dood!

2010-01-08T19:46:00.010+01:00

2009 był dobrym rokiem dla holenderskiego Delsin Records. Ich kompilacja Delsin 2.0 oraz debiutancki album Redshape'a znalazły się w ścisłej czołówce najlepszych zeszłorocznych płyt, w wielu prestiżowych rankingach (patrz Pitchfork, Resident Advisor)

W tym miejscu warto też przypomnieć człowieka, który wydał nakładem tejże wytwórni, swoją jedną z pierwszych, czysto technicznych (tribal-house'owych?) epek. Postać dosyć enigmatyczna i odnoszę wrażenie, że w Polsce praktycznie anonimowa. Mowa tutaj o Aardvarcku. W ostatnich latach materiał przez niego firmowany, dalej jest dosyć oszczędny, lecz tym razem z wyraźnymi wpływami tych bardziej "organicznych" gatunków. Cóż, metamorfoza na poziomie Jamie Lidella.

Co tu dużo mówić, lepiej sprawdźcie poniższe wideoklipy.